Οι νεανικές και εφηβικές εκρήξεις

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ.κ. Ιεροθέου

Οι πρόσφατες εκρήξεις των δεκαπεντάρηδων, όπως τις αποκάλεσαν, τρόμαξαν πολλούς και προσπάθησαν να τις αναλύσουν. Κάθε γεγονός επιδέχεται μια ανάλυση, ιδίως τα γεγονότα εκείνα που δημιούργησαν μεγάλη κοινωνική αναστάτωση. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι κατά τις αναλύσεις η «χαϊδεύουν τα αυτιά» των νέων η προσπαθούν σε αυτές να βάλη ο καθένας την δική του θεωρία, ιδεολογική, φιλοσοφική, κοινωνική, πολιτική.

Το πρόβλημα, όμως, των κοινωνικών εκρήξεων των νέων και των εφήβων έχει ερμηνευθή σωστά, νηφάλια και αυθεντικά, κατά το δυνατόν, από διαφόρους επιστήμονας (παιδαγωγούς, ψυχολόγους, κοινωνιολόγους) και είναι συνάρτηση τόσο της ηλικίας τους όσο και των κοινωνικών συνθηκών στις οποίες μεγαλώνουν.

Γνωρίζουμε από την ψυχολογία ότι ο έφηβος με τις ενέργειές του προσπαθεί να αποκτήση ταυτότητα του χώρου και του χρόνου, να αποκτήση την δική του προσωπικότητα. Από την «κλειστή» ομάδα στην οποία ζη ως παιδί, μετά την γέννησή του, όπου δεν έχει δική του προσωπική ελευθερία, πασχίζει να ανεξαρτητοποιηθή, να αποκτήση την προσωπική του ταυτότητα στον χώρο και τον χρόνο, και αυτό γίνεται με διάφορες επανασταστικές εκρήξεις. Πρόκειται, δηλαδή, για μια φυσιολογική διαδικασία ολοκληρώσεως της προσωπικότητας, αφού από την υποταγή του στην οικογενειακή και κοινωνική ομάδα, που λειτουργεί κατά κάποιον τρόπο κολεκτιβιστικά, πρέπει να φθάση στην ελευθερία του προσώπου. Αυτή η μετάβαση γίνεται με συγκρούσεις, επαναστάσεις, κάποτε αιματηρές, ανάλογα με τις συνθήκες κάθε εποχής.

Ο Κόνραντ Λόρεντς, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ, κάνει λόγο για την λεγομένη «φυσιολογική νεοφιλία» και με τον όρο αυτό εννοεί ότι ο νέος προσπαθεί να αποσπασθή από κάθε τι το παραδοσιακό, το οποίο του είναι ενοχλητικό, και συγχρόνως επιδιώκει να προσλάβη κάθε τι καινούριο, που του φαίνεται ελκυστικό. Όταν όμως ενηλικιώνεται, αποκτά την «καθυστερημένη υπακοή», δηλαδή αποδέχεται την παράδοση και τις πολιτισμικές αξίες μιας κοινωνίας.

Το πρόβλημα, κατά τον Λόρεντς, δεν είναι αυτή η διαδικασία, που ούτως η άλλως είναι φυσιολογική και όλοι την περνούν, αλλά αφ' ενός μεν η εμμονή κάποιου νέου στην παιδικότητα για πολύ χρόνο, χωρίς να αναπτυχθή μέσα του η «φυσιολογική νεοφιλία» στην εφηβεία του, αφ' ετέρου δε η εμμονή στην «νεοφιλία» για πολύ χρόνο, αν και μεγαλώνη ηλικιακά και η μη απόσπαση από παιδικές και εφηβικές νοοτροπίες, δηλαδή η παρατεταμένη εφηβεία. Και στις δύο περιπτώσεις εκδηλώνεται μια ψυχολογική ανωριμότητα. Έτσι, προβληματισμό δημιουργεί τόσο το ανώριμο παιδί, που δεν απογαλακτίζεται, όσο και ο «παιδισμός» των μεγάλων, οι οποίοι, εκτός των άλλων, εκμεταλλεύονται αυτήν την ψυχολογική διαδικασία ωριμάνσεως του παιδιού, για πολιτικούς και κομματικούς σκοπούς.

Πέρα από αυτές τις αναλύσεις πρέπει να δη κανείς το φαινόμενο των εκρήξεων μέσα από δύο σημαντικές παραμέτρους.

Η μία είναι η νοοτροπία των ουτοπικών ιδεολογικών συστημάτων. Η λέξη ουτοπία -«ου τόπος»- σημαίνει μια ανεφάρμοστη κοινωνική ιδεολογία. Ο όρος αυτός προήλθε από τον Τόμας Μουρ με το έργο του «Ουτοπία», που αναφέρεται σε μια ιδανική πολιτεία, η οποία είναι απομακρυσμένη σε ένα νησί και είναι οργανωμένη με σοσιαλιστικό τρόπο. Ποτέ, όμως, δεν υπήρξε μια τέτοια ιδανική και τέλεια κοινωνία, γι’ αυτό και γίνεται λόγος για ουτοπικό όνειρο. Αυτό μας θυμίζει τις ουτοπικές ιδέες του Πλάτωνα, όπως εκφράζονται στην «Πολιτεία» του. Βέβαια, ο Μαρξ σε αυτόν τον ηθικό σοσιαλισμό της ουτοπίας του Μουρ αντέταξε τον επιστημονικό σοσιαλισμό, που αναφέρεται στον κοινωνικό μετασχηματισμό μέσα από συγκεκριμένους ιστορικούς και κοινωνικούς όρους. Πρέπει, όμως, να παρατηρηθή ότι πολλές τέτοιες ουτοπίες, μερικές φορές, συνδέονται και με ολοκληρωτισμούς που αυτοδιαλύονται.

Η άλλη παράμετρος είναι ότι οι αδικίες που επικρατούν στις κοινωνίες βασανίζουν το ανθρώπινο πρόσωπο και την ελευθερία του, και το εξαναγκάζουν να επαναστατή, γιατί κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο «το βία υποταττόμενον στασιάζει καιρού λαβόμενον». Οπότε, οι ηλικιωμένοι αντί να ερεθίζουν την νεοφιλία των νέων, για δικούς τους λόγους, αφού πιστεύω ότι εν πολλοίς τέτοια επαναστατικά κινήματα είναι καθοδηγούμενα, θα πρέπει να φροντίσουν να οργανώνουν την κοινωνία πιο δίκαια και δημοκρατικά.

Φυσικά, το ότι η κοινωνία είναι άδικη δεν σημαίνει ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να την ανατρέπη χωρίς να ανοικοδομή προηγουμένως κάτι το θετικό η τουλάχιστον χωρίς να διατυπώνη θετικές προτάσεις. Επίσης, δεν επιτρέπεται στον καθένα να καταστρέφη τον κοινωνικό ιστό και την προσωπική ελευθερία του άλλου, ούτε ακόμη να αφανίζη τις περιουσίες των τρίτων. Μάλιστα, και στο σημείο αυτό ο Λόρεντς έχει παρατηρήσει ότι το να επαναστατούν οι νέοι εναντίον του κοινωνικού καθεστώτος και των γονέων τους, αλλά παράλληλα «να έχουν την απαίτηση να συντηρούνται από την ίδια αυτή κοινωνία και από τους γονείς τους» είναι μια απερίσκεπτη παιδαριώδης συμπεριφορά.

Κατά την εκκλησιαστική μας παράδοση η κοινωνική αδικία είναι αποτέλεσμα των εσωτερικών παθών τα οποία πάθη αναπτύχθηκαν στην λεγόμενη μεταπτωτική κοινωνία. Σε μια τέτοια κοινωνία στην οποία επικρατεί η αδικία, το συμφέρον, η ιδιοτέλεια, η συσσώρευση πλούτου από τους λίγους σε βάρος των πολλών κλπ. πρέπει να υπάρχουν δίκαιοι νόμοι, ολοκληρωμένη παιδεία, ώριμοι κοινωνικοί και πνευματικοί θεσμοί για να φέρουν την κοινωνική ισορροπία. Για να εκφρασθώ κατά τον Μαξ Βέμπερ, η νόμιμη εξουσία πρέπει να συνδυασθή με την παραδοσιακή και χαρισματική εξουσία για να λειτουργή σωστά.

Βέβαια, επειδή το θέμα ξεκινά από το πάθος της φιλαυτίας, που είναι η μεγαλύτερη αρρώστια της εποχής μας, όλα τα ανθρώπινα μέσα διόρθωσης είναι ανεπαρκή, εάν ο άνθρωπος δεν αναγεννηθή πνευματικά και εάν δεν αποκτήση εσωτερική πληρότητα. Γι' αυτό από τα Κόμματα γίνεται συνεχής λόγος για αλλαγή, κάθαρση, εκσυγχρονισμό, επανίδρυση του Κράτους, μεταρρυθμίσεις και όλα διαψεύδονται στην πράξη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το όραμα της τέλειας κοινωνίας ομοιάζει ως μια ουτοπική ιδεολογία που πάντοτε αναζητάται και συνεχώς οδηγεί στην απογοήτευση.

Συνεπώς, το άρρωστο πρόσωπο αρρωσταίνει την κοινωνία και τους θεσμούς, ενώ το ολοκληρωμένο πρόσωπο, δίνει νόημα στον θεσμό, την κοινωνία και την ζωή, κρατά την κοινωνία σε μια ισορροπία, στην οποία ούτε εν ονόματι του συνόλου καταργείται η ελευθερία του προσώπου, όπως συμβαίνει στην δικτατορία, ούτε εν ονόματι της ελευθερίας του ατόμου καταργείται το κοινωνικό σύνολο, κατά την πρακτική της αναρχίας.

Συμπερασματικά, οι νεανικές και εφηβικές εκρήξεις είναι σε κάποιον βαθμό προβλεπόμενες, αλλά απαιτούνται υγιείς και δίκαιοι θεσμοί, αλλά και ολοκληρωμένη παιδεία για να επιφέρη την κοινωνική εξισορρόπηση και να ικανοποιή τα όνειρα των νέων, αποβάλλοντας τις αβεβαιότητες του μέλλοντος.

(Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα «Το Βήμα της Κυριακής», 21-12-2008)

Πατριωτισμός η προδοσία;

Πατριωτισμός η προδοσία; Αυτό ειναι το δίλημμα που θέτει σε αρθρο της η δημοσιογράφος της εφημερίδας Glas javnosti Αλεξάνδρα Κλάριτς, σχετικά με τη στάση που θα πρέπει να τηρήσουν οι Σέρβοι στην επικήρυξη των καταζητουμένων για εγκλήματα πολέμου Ράτκο Μλάντιτς (65) και Γκόραν Χάτζιτς(50).

Ο πρώην αρχηγός των σερβοβοσνιακών δυνάμεων και ο πολιτικός ηγέτης των Σέρβων της Κροατίας καταζητούνται απο το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Η επικήρυξη εχει αναρτηθεί σε ολους τους συνοριακούς σταθμούς και σε ολα τα αστυνομικά τμήματα της Σερβίας. Στην επικήρυξη αναφέρεται οτι η αμοιβή για τις πληροφορίες εκείνες οι οποίες θα οδηγήσουν στη σύλληψη του Ράτκο Μλάντιτς φτάνει το 1.000.000 ευρώ, ενώ του Γκόραν Χάτζιτς 250.000 ευρώ.

Η τραγωδία της Ρουάντας

Τα Νέαonline 12-1-2009

Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ

1990. Οι Τούτσι του Πατριωτικού Μετώπου της Ρουάντα (RFΡ) εισβάλουν στις βόρειες περιοχές της χώρας από τη γειτονική Ουγκάντα

1993. Ο πρόεδρος Χαμπιαριμάνα, της φυλής των Χούτου και το RFΡ υπογράφουν συνθήκη για τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου, η οποία προβλέπει τον διαμερισμό της εξουσίας ανάμεσα στις δυο φυλές και την επιστροφή των προσφύγων. Ο Χαμπιαριμάνα καθυστερεί την εφαρμογή

Η ΣΠΙΘΑ

1994. Στις 6 Απριλίου, ο Χαμπιαριμάνα χάνει τη ζωή του από επίθεση με πύραυλο που δέχεται το προεδρικό αεροσκάφος. Την επομένη, άνδρες της προεδρικής φρουράς δολοφονούν τον μετριοπαθή Χούτου πρωθυπουργό Αγκάθε Ουγιλινγκιγιμάνα

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

1994. Η δολοφονία του Ουγιλινγκιγιμάνα προκαλεί όργιο βίας από τους Χούτου εις βάρος των Τούτσι και των μετριοπαθών Χούτου. Περίπου 800.000 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους μέσα σε 100 μέρες.

Το RFΡ παίρνει τον έλεγχο της χώρας και υποχρεώνει σε εξορία 2 εκατ. άμαχους Τούτσι. Σχηματίζεται κυβέρνηση με πρόεδρο Χούτου και αντιπρόεδρο Τούτσι

Η ΔΙΚΗ

1996. Αρχίζει η πρώτη δίκη για τη γενοκτονία από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τη Ρουάντα

2008. Ο πρώην συνταγματάρχης Θεονέστε Μπαγκοσόρα καταδικάζεται σε ισόβια ως ενορχηστρωτής της γενοκτονίας

Για τους δικαστές του είναι ο «ιθύνων νους» της γενοκτονίας στη Ρουάντα το 1994. Ο πρώην συνταγματάρχης Θεονέστε Μπαγκοσόρα καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τη γενοκτονία. Είναι η πρώτη καταδίκη για τη σφαγή που άφησε πίσω της 800.000 νεκρούς.

«O συνταγματάρχης Μπαγκοσόρα είναι ένοχος για γενοκτονία, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου», αποφάνθηκε το Δικαστήριο. Εκτός από τον Μπαγκοσόρα, καταδικάστηκαν σε ισόβια και άλλοι δύο πρώην στρατιωτικοί διοικητές.

Σύμφωνα με το Δικαστήριο, ο 67χρονος πρώην συνταγματάρχης και οι άλλοι δύο πρώην αξιωματικοί, οργάνωσαν, εκπαίδευσαν και εξόπλισαν την πολιτοφυλακή Ιντεραχάμουε της φυλής των Χούτου, που σφαγίασε 800.000 ανθρώπους- της μειονότητας των Τούτσι και μετριοπαθείς Χούτου- μέσα σε 100 μέρες.

Σύμφωνα με την εισαγγελία, ο Μπαγκοσόρα ανέλαβε τον έλεγχο των στρατιωτικών και πολιτικών υποθέσεων της κεντροαφρικανικής χώρας, ύστερα από τον θάνατο του προέδρου Γιουβενάλ Χαμπιαριμάνα, από κατάρριψη του αεροσκάφους του το 1994.

Αυτό το γεγονός ήταν καθοριστικό για ό,τι ακολούθησε.

ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Διήμερο πρόγραμμα εθελοντικής αιμοδοσίας για τα θύματα στη Μέση Ανατολή και ειδικά της Παλαιστίνης διοργανώνει το υπουργείο Υγείας αύριο και την Τρίτη από τις 9 π.μ. ως τις 5 μ.μ. Οι αιμοληψίες θα διενεργούνται στο κτίριο του υπουργείου επί της οδού Αριστοτέλους 17, με τη συνεργασία των τμημάτων αιμοδοσίας των νοσοκομείων Αμαλία Φλέμινγκ, Αγία Ολγα, Ασκληπιείο Βούλας και «Ερυθρός». Το πρόγραμμα εθελοντικής αιμοδοσίας συντονίζει το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας (ΕΚΕΑ), το οποίο θα αναλάβει το έργο της επεξεργασίας και της συσκευασίας του αίματος, με σκοπό την αποστολή του στη Γάζα.

Η κυκλοφορία των εφημερίδων από 29.12.2008 ως 4.1.2008 πανελλαδικά

Η ιστορία ενός ονείρου

Την ιστορία του Μινιόν και του Γιάννη Γεωργακά μέσα απο την αυτοβιογραφία του μας παρουσιάζει σήμερα ο Γρηγόρης Παπαδογιάννης στο Εθνος της Κυριακής. Μια ιστορία περιπετειώδη με πολλά σκαμπανεβάσματα, αλλά και με σαφή μηνύματα πίστης και αισιοδοξίας απέναντι στις δυσκολίες της ζωής:

Ιστορία τού «Μινιόν» ταυτίζεται επί πολλές δεκαετίες με εκείνη της Αθήνας. Μεγάλωνε όσο μεγάλωνε κι η πόλη και ταυτόχρονα ήταν εκείνο που έφερνε κάθε λογής δώρο των νέων καιρών. Από τις πρώτες κυλιόμενες σκάλες μέχρι τα πρώτα κομπιούτερ και από τον πρώτο αναπτήρα triplex έως τα σχέδια για το πρώτο franchise. Το σημαντικότερο όμως είναι πάντα αυτό που δεν μπορεί να μετρηθεί σε ισολογισμούς. Το «Μινιόν» συνδέθηκε με τις ωραιότερες στιγμές στη ζωή των Αθηναίων, τότε που είχε ακόμη σημασία να πηγαίνεις σε ένα «χειροποίητο» κατάστημα και να γνωρίζεις τον ιδιοκτήτη που εννοείται ότι ήταν πάντα εκεί, άλλοτε μοιράζοντας σοκολάτες στα παιδιά, πλάι στην Κράισλερ με τον Αγιο Βασίλη κι άλλοτε κουβαλώντας τα πράγματα των πελατών («μια φορά πήγα τα πράγματα κάτω, μου έδωσαν ένα εικοσάρικο, είμαι ο ιδιοκτήτης, κυρία μου, της είπα, αλλά πήρα το εικοσάρικο»).

Ακόμη κι όταν το «Μινιόν» ήταν ένας γίγαντας 1.000 υπαλλήλων και 120.000 διαφορετικών ειδών. Ας ακολουθήσουμε την πορεία του Γιάννη Γεωργακά που μας δίδαξε, όχι πώς κατακτάς το όνειρό σου -αυτό ήταν το εύκολο- αλλά πώς το φτάνεις έως τον ουρανό και πώς, όταν το βλέπεις να γίνεται στάχτη, ξαναρχίζεις απότηναρχή.

Η ιστορία ενός ονείρου

Στο ορεινο χωριό Αυλώνα της Τριφυλίας, στη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα, οι επιλογές δεν ήταν πολλές. Μπορούσες μόνο να παλεύεις. Τη φτώχεια, την πείνα και την ελονοσία. Ο πατέρας του Γιάννη Γεωργακά, Μήτσος, χρόνια μετανάστης στην Αμερική, κατάφερε, επιστρέφοντας, να αγοράσει μαζί με τον αδερφό του ένα μαγαζάκι στην πλατεία του χωριού. Κάποια νύχτα όμως ληστές σήκωσαν τα πάντα και εξαφανίστηκαν με τα άλογά τους.

Η «επιχείρηση» καταστράφηκε και ο Μήτσος Γεωργακάς για να ζήσει την πολυμελή οικογένειά του (έξι κορίτσια και ο Γιάννης) μάζεψε μερικά νεογέννητα αρνάκια (από τα αδύναμα, που τα χαρίζανε όπως ήταν το έθιμο οι φτωχοί στους πάμφτωχους), έφτιαξε μια μικρή στάνη και συνέχισε τη βιοπάλη. Το 1926 μέσα στην απελπισία τους στέλνουν τον μικρό Γιάννη (δεν είχαν ούτε τα λεφτά για να τον γράψουν στο Γυμνάσιο) στην Αθήνα, να δουλέψει στο μπακάλικο ενός θείου του. Δουλεύει εκεί και (με ψεύτικο πιστοποιητικό) γράφεται και στο νυχτερινό σχολείο. Αργότερα, αφήνει το μπακάλικο για να δουλέψει σε πρατήριο τσιγάρων και ύστερα γίνεται βοηθός παπατζή.

….Υστερα φεύγει φαντάρος και το 1934 απολύεται και αρχίζει να δουλεύει πλασιέ με το ποδήλατό του. Γυρνάει τα περίπτερα κουβαλώντας μικροπράγματα. Ενα από αυτά τα περίπτερα, στα Χαυτεία, που ονομάζεται «Μινιόν», το έχει νοικιάσει ο Αγγελος Σεραφειμίδης. Εχει επενδύσει εκεί κάτι λεφτά που έβγαλε στην Αμερική.

…Η πολυπόθητη Απελευθέρωση έρχεται το 1944, αλλά την ακολουθεί ο Εμφύλιος. Το κατάστημα βρίσκεται στο κυβερνητικό στρατόπεδο αλλά οι αποθήκες του στους αντάρτες! Τα εμπορεύματα του «Μινιόν» κατάσχονται, ενώ απέναντί τους εμφανίζεται ο πρώτος ισχυρός ανταγωνιστής, το «Μπιζού», που αντιγράφει τις μεθόδους του «Μινιόν». Τίποτε όμως δεν είναι ικανό να τον σταματήσει. Μόλις ηρεμούν τα πράγματα, το 1950 (ο συνέταιρός του στο μεταξύ έχει φύγει ξανά στην Αμερική) ζητάει και παίρνει άδεια εξαγωγής ελληνικών προϊόντων και εισαγωγής ξένων. Στο τέλος της δεκαετίας έχει αγοράσει ένα ολόκληρο δεκαώροφο κτίριο, πάντα κοντά στην Ομόνοια και λίγο μετά αγοράζει και το διπλανό του.

Με αυτό τον τρόπο, νοικιάζοντας και αγοράζοντας, θα φτάσει το 1975 να κατέχει ένα τεράστιο μπλοκ 5 δεκαώροφων κτιρίων, με πωλήσεις που ξεπερνούν το τρομακτικό εκείνη την εποχή ποσό του ενός δισεκατομμυρίου δραχμών! Το «Μινιόν» πουλάει τα πάντα. Από καρφίτσες μέχρι αυτοκίνητα. Και από τρόφιμα μέχρι κομπιούτερ. Αλλά η πραγματικά απίστευτη ιστορία αρχίζει από τη βραδιά της πυρκαγιάς. «Δεκέμβριος 1980. Παρασκευή 19 του μηνός. Τρεις η ώρα μετά τα μεσάνυχτα. Η φωνή στο σύρμα, κραυγή: ‘‘Το Μινιόν έπιασε φωτιά! Το Μινιόν καίγεται. Τρέξτε!’’».

Η Πυροσβεστική ελάχιστα πράγματα έσωσε. Οι περισσότερες δυνάμεις της κατευθύνθηκαν στο κατάστημα «Κατράντζος» χωρίς να καταφέρουν να σώσουν ούτε αυτό, με την αιτιολογία ότι κινδύνευε το κέντρο της Αθήνας. Ηταν η αρχή μιας σειράς εμπρησμών στα περισσότερα μεγάλα καταστήματα εκείνης της εποχής. Κανείς ένοχος δεν βρέθηκε ποτέ. «Κοιτούσα την καταστροφή, που ανεμπόδιστη από δύο μόνο πυροσβεστικά ολοκλήρωνε λεπτό προς λεπτό το έργο της. Και ήμουνα ξαφνικά, το ένιωθα, ο πιο φτωχός άνθρωπος του κόσμου. Το φτωχός όμως δεν με πείραζε. Με πείραζε που ήμουνα ο πιο καταχρεωμένος φτωχός του κόσμου!». Οι ζημιές υπολογίστηκαν σε δύο δισεκατομμύρια δραχμές. Η ασφαλέστερη λύση ήταν να κηρύξει χρεοκοπία. Αλλά εκείνος αρνείται κατηγορηματικά. Στο πλάι του η σύντροφος της ζωής του, η Αμαλία. Στόχος τους να ξαναφτιάξουν το «παιδί τους».

Μετά την καταστροφή

Αρχίζει η... πολιορκία του τότε πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη, που υπόσχεται αμέριστη συμπαράσταση. Οι υπουργοί του όμως δεν δείχνουν τον ίδιο ενθουσιασμό και πάντα βρίσκουν έναν τρόπο να μπλοκάρουν τα δάνεια που χρειάζεται. Εκείνος, έστω και υπερχρεωμένος, έχει αρχίσει να ξαναχτίζει το κατάστημα. Ζητάει βοήθεια από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, Πρόεδρο τότε της Δημοκρατίας. «Θα τους το πω, αλλά δεν με ακούν», του ομολογεί εκείνος με παράπονο. Λίγο πριν από τις εκλογές παίρνει ενίσχυση 70 εκατομμύρια δραχμές. Το 1981 η κυβέρνηση αλλάζει. Ο Ανδρέας Παπανδρέου τον δέχεται μία φορά, του υπόσχεται βοήθεια και λίγο αργότερα εγκρίνεται ένα δάνειο 100 εκατομμυρίων. Χρειάζονται όμως πολύ περισσότερα. Τότε, ο εβδομηντάχρονος Γεωργακάς αρχίζει την καταδίωξη του Ανδρέα. Στη Βιέννη, όπου έχει βρεθεί για επίσημη επίσκεψη, στις διακοπές του στην Κέρκυρα, στο φουαγιέ του Χίλτον στο Τορόντο. Ο Ανδρέας λέει στους υπουργούς που τον συνοδεύουν: «να φροντίσετε να λυθούν τα προβλήματα του "Μινιόν"».

Τελικά εντάσσουν το «Μινιόν» κατ’ εξαίρεση σε έναν νόμο για τις προβληματικές βιομηχανίες και το 1983 το κατάστημα περνάει στα χέρια του κράτους. «Με άφησαν να το διοικώ όμως ως υπάλληλος τώρα του κράτους για εφτά ολόκληρα χρόνια! Ως υπάλληλος μέσα στο ίδιο μου το μαγαζί!». Του κάνουν μάλιστα έλεγχο για τυχόν ατασθαλίες. Δεν βρίσκουν τίποτε, του ζητούνσυγνώμη. Εκείνος συνεχίζει να ονειρεύεται. Το 1989 ταξιδεύει στην Κίνα, μαζί με άλλους εκατό Ελληνες επιχειρηματίες. «Ισως ήταν μια ευκαιρία να ανοίξουμε ένα "Μινιόν" στην Κίνα»(!) σημειώνει στην αυτοβιογραφία του. Είναι ακόμη «υπάλληλος», το 1991 όμως καταφέρνει να συγκεντρώνει το ποσό που χρειάζεται, εξαγοράζει το «Μινιόν» και το παίρνει πίσω. Το ανακοινώνει ζωντανά από τα μεγάφωνα του καταστήματος. Μένει για έναν χρόνο ακόμη και το 1992 το αφήνει στους συνεταίρους του. Αισθάνεται ότι έχει εξασφαλίσει το μέλλον για το μοναδικό «παιδί» που απέκτησε ποτέ. Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι το Μινιόν δεν θα αντέξει πολύ ακόμη - θα κλείσει το 1998. Ποτέ μη λες ποτέ όμως.

Στο κατώφλι του 2009, η είδηση που κυκλοφορεί είναι ότι το Μινιόν ετοιμάζεται για μια ακόμη φορά να μπει στο παιχνίδι. Ο Γιάννης Γεωργακάς έφυγε το 2002 στα 90 του. Αλλά αν το Μινιόν ανοίξει ξανά, δεν μπορεί, θα είναι κάπου εκεί. Ισως δίπλα σε μια αόρατη Κράισλερ του ’60, με τον Αϊ-Βασίλη στο τιμόνι, να μοιράζει σοκολάτες στα παιδιά στην οδό Πατησίων.

Πρωτιές του Μινιόν

Το Μινιόν χάρη στον Γιάννη Γεωργακά ήταν το πρώτο κατάστημα στην Ελλάδα που:

• καθιέρωσε τις ετήσιες εκπτώσεις
• κατάργησε τα παζάρια, που ίσχυαν μέχρι τότε, και έβαλε καθορισμένες τιμές
• καθιέρωσε τη διαφήμιση στο ραδιόφωνο και αργότερα στην τηλεόραση
• έβαλε στα κτίριά του κυλιόμενες σκάλες
• έβαλε air condition
• έκανε χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή
• καθιέρωσε τη λίστα αγορών και τη λίστα γάμου
• δημιούργησε σχολές πωλητών και στελεχών
• καθιέρωσε τα σεμινάρια προσωπικού
• λειτούργησε εστιατόριο καφετέρια-μπαρ στους ορόφους του
• καθιέρωσε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στους χώρους του.

Ζωή,ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΕΩΣ

«Εζησα συχνά με αβεβαιότητες και πολλές φορές επικίνδυνα, με βάρη ασήκωτα και υγεία κακή.Ομως έζησα και δημιούργησα. Και μπορώ σήμερα, στα 80 μου, να πω: ξεκίνησα άρρωστος. Σήμερα είμαι υγιής. Ξεκίνησα αμόρφωτος. Σήμερα έχω δίπλωμα Πανεπιστημίου. Ξεκίνησα φτωχός. Σήμερα δεν είμαι φτωχός. Ξεκίνησα χωριάτης. Σήμερα μιλάω ξένες γλώσσες. Ξεκίνησα χωρίς τίποτε στα χέρια μου και έφτιαξα το Μινιόν για μένα και όχι μόνο για μένα»

Οκτώ CD με το έργο του αξέχαστου Μάνου Λοΐζου από το Βήμα της Κυριακής

Το Βήμαonline 10-1-2009

Οκτώ CD με το σύνολο των 20 χρόνων δημιουργίας του αξέχαστου Μάνου Λοΐζου παρουσιάζει από την Κυριακή 11 Ιανουαρίου Το Βήμα της Κυριακής. Τα περισσότερα από τα οκτώ CD αυτής της έκδοσης καταγράφουν σε «μικρογραφία» τους δέκα μεγάλους δίσκους του Μάνου Λοΐζου που έφυγε πρόωρα από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 1982 σε ηλικία 45 ετών.

Οι δίσκοι του είναι με τη σειρά που κυκλοφόρησαν: «Σταθμός», «Θαλασσογραφίες», «Ευδοκία» (το μοναδικό σάουντρακ), «Να 'χαμε, τι να 'χαμε», «Καλημέρα Ήλιε», «Τα τραγούδια του δρόμου», «Τα νέγρικα», «Τα τραγούδια μας», «Τα τραγούδια της Χαρούλας» και «Για μια μέρα ζωής».

Η έκδοση του Βήματος θα μπορούσε επίσης να χαρακτηριστεί και ως μια «ημερολογιακή» αφήγηση που παρακολουθεί τις κοινωνικές εξελίξεις στα χρόνια που δημιούργησε ο Λοΐζος: από το «φωτεινό» «Δελφίνι, Δελφινάκι» του '68, στις κρυφές πολιτικές αιχμές της δικτατορίας, τις καταγγελίες της μεταπολίτευσης, την ανάγκη για ζωή, γλέντι και χαρά στο τέλος της δεκαετίας του '70, αλλά και την ανάγκη για σύγχρονες μουσικές αναζητήσεις στις αρχές της επόμενης δεκαετίας.

Η παρουσίαση της σειρά των CD έγινε την Παρασκευή από τον Γιώργο Νταλάρα, τον στιχουργό Λευτέρη Παπαδόπουλο και τον πρόεδρο της MINOS EMI Μάκη Μάτσα. Τη συζήτηση συντόνισε ο διευθυντής σύνταξης του Βήματος της Κυριακής Γιάννης Πρετεντέρης.

Λαμπρός ο εορτασμός των Θεοφανείων στην Αγυιά

Με εξαιρετική λαμπρότητα εόρτασε η εκκλησιαστική κοινοτητα του Αγ.Κωνσταντίνου και Ελένης της Αγυιάς τα Αγια Θεοφάνεια. Μετα το πέρας της Θ.Λειτουργίας ακολούθησε η τελετή του Μεγάλου Αγιασμού και στη συνέχεια με λιτανευτική πομπή κλήρος και λαός μετέβησαν στην περιοχή της Ρομάντζας για την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού.

Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου, Κύριε,
η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις
του γαρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει σοι,
αγαπητόν σε Υιόν ονομάζουσα
και το πνεύμα εν ειδει περιστεράς
εβεβαίου του λόγου το ασφαλές.
Ο επιφανείς Χριστέ ο Θεός,
και τον κόσμον φωτίσας,
δόξα σοι

Καθ' οδόν προς την Ρομάντζα

Εν τοις ρείθροις σήμερον του Ιορδάνου γεγονώς ο Κύριος, τω Ιωάννης εκβοά- μη δειλιάσης βαπτίσαι με- σώσαι γαρ ηκω Αδάμ τον πρωτόπλαστον

Με τη βάπτιση του ο θεός μας επιστρέφει τον κόσμο λαμπερό και ομορφο, καθαρό και αναγεννημένο. Για αλλη μια φορά ο κόσμος, η υλη, γίνεται δρόμος για το θεό, κοινωνία μαζί Του.

Πάνω απο δέκα τολμηροί νέοι επεσαν στη θάλασσα για να πιάσουν το Σταυρό. Σύμφωνα με πολύ παλαιό εθιμο της Αγυιάς, εκείνος που θα βρεί και θα πιάσει τον Σταυρό θεωρείται ιδιαίτερα τυχερός, ενω για το καλό του χρόνου και ιδιαίτερη ευλογία θα τον περιφέρει για τρεις ημέρες στα σπίτια των ενοριτών.

Η χαρά των Θεοφανείων

Παραμονή των Φώτων και απο πολύ ενωρίς στην Εκκλησία για να προλάβουμε να αγιάσουμε. Ορθρος, Μεγάλες Ωρες, Εσπερινός με Θ.Λειτουργία του Μ.Βασιλείου και Μεγάλος αγιασμός με ηλιγγιώδη ποίηση!

Και αυτή η τελετή εχει κάτι να μας πεί σήμερα, θέλει να κατασιγάσει τη δίψα μας για κάθαρση, για αναγέννηση, για θεραπεία. Ασχετα απο το πόσο βρώμικη ειναι η ζωή μας πιστεύουμε οτι ολοι και ολα μπορούν να καθαριστούν εαν βουτήξουμε στο ζωηφόρο νερό.

Ας αφήσουμε ομως τον π.Αλέξανδρο Σμέμαν να μας τα πεί με τον δικό του ανεπανάληπτο τρόπο:

"…"Μέγας ει Κύριε, καί θαυμαστά τά έργα Σου καί ουδείς λόγος έξαρκέσει πρός υμνον τών θαυμάσιων Σου...".

Ακόμη μιά φορά ένα ξεκίνημα. Ακόμη μιά φορά ή ανθρωπότητα στέκεται μπροστά στό μυστήριο της ύπαρξης. Γιά άλλη μιά φορά βιώ­νουμε τόν κόσμο χαρμόσυνα, καί βλέπουμε τήν ο­μορφιά καί τήν αρμονία του ώς δώρο τού Θεού. Γιά άλλη μιά φορά ευχαριστούμε. Καί σ' αυτή τήν ευχα­ριστία, δοξολογία καί χαρά, γιά άλλη μιά φορά γι­νόμαστε γνήσιοι άνθρωποι.

Ή χαρά τών Θεοφανείων βρίσκεται στήν αποκα­τάσταση τής κοσμολογικής εμπειρίας πού έχουμε γιά τόν κόσμο, στήν ανάκτηση τής πίστης πώς τά πάντα καί οι πάντες μπορούν νά καθαριστούν, νά εξαγνιστούν, νά ανανεωθούν, νά αναγεννηθούν, καί αυτό ανεξάρτητα από τό πόσο βρώμικη καί σκεπα­σμένη μέ λάσπη έχει γίνει ή ζωή μας, άσχετα μέσα σέ ποιόν βουρκο έχουμε κυλιστεί, έχουμε πάντα τη δυνατότητα εισόδου σ' ένα έξαγνιστικό ρευμα ζωη-φόρου ύδατος, επειδή ή δίψα της ανθρωπότητας γιά τόν ουρανό, τό καλό, την τελειότητα καί την ομορ­φιά δέν έχει πεθάνει, ούτε μπορεί ποτέ νά πεθάνει.

Πράγματι μόνο αυτή ή δίψα μάς κάνει ανθρώπους. "Μέγας ει Κύριε, καί θαυμαστά τά έργα Σου καί ουδείς λόγος έξαρκέσει πρός υμνον τών θαυμάσιων Σου...".

Ποιος ειπε πώς ό Χριστιανισμός είναι κα­ταθλιπτικός καί ζοφερός, νοσηρός καί θλιβερός, πώς οδηγεί τους ανθρώπους μακριά από τη ζωή; Κοι­τάξτε τά πρόσωπα τών πιστών εκείνη τή νύχτα, καί δείτε τό φώς καί τή χαρά πού εκπέμπουν

- καθώς ακούγεται ό Ψαλμός νά βροντοφωνεϊ τή δοξολογία, "Φωνή Κυρίου έπί τών υδάτων" (Ψαλμ. 28, 3)

- κα­θώς βλέπουν τόν ιερέα νά ραντίζει μέ αγιασμό ολό­κληρη τήν εκκλησία, καί αυτές τίς λαμπερές σταγό­νες νά ταξιδεύουν σέ κάθε σημείο του κόσμου, καθιστώντας τον γιά άλλη μιά φορά δυνατότητα καί επαγγελία, πρωταρχικό υλικό γιά τό μυστηριώδες θαύμα τού μετασχηματισμού καί της μεταμόρφω­σης.

Ό ιδιος ό Θεός εισήλθε σ' αυτό τό νερό "σχήματι άνθρωπου"^- ενώθηκε όχι μόνο μέ τόν άνθρωπο, άλλά μέ όλη τήν ύλη, καί μεταμόρφωσε τά πάντα σ' ένα άκτινοβόλο, φωτοφόρο ρεύμα πού κυλά πρός τή ζωή καί τή χαρά..."(Εορτολόγιο, εκδ. Ακρίτας, εκδοση Α,76-77)

Σήμερα τα Φώτα κι οι φωτισμοί
και χαρές μεγάλες και αγιασμοί.

Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό, κάθεται η Κυρά μας η Παναγιά. Σπάργανα βαστάει, κερί κρατεί και τον Αϊ - Γιάννη παρακαλεί: -Άγιε Γιάννη Αφέντη και Βαπτιστή, δύνασαι βαπτίσεις Θεού παιδί; -Δύναμαι και θέλω και προσκυνώ και τον Κύριό μου παρακαλώ. Ν΄ ανέβω πάνω στον ουρανό, Να μαζέψω ρόδα και λίβανο. -Άγιε Γιάννη Αφέντη και Βαπτιστή, έλα να βαπτίσεις Θεού παιδί. Ν΄ αγιαστούν οι κάμποι και τα νερά,
Ν΄ αγιαστεί κι ο αφέντης με την κυρά.

Μουδιασμένη υποδοχή! Καλή Χρονιά...

Τρίτη 30-12-2008, Σύνταγμα, ωρα 11.00π.μ.
Μουδιασμένη η αθηναική πρωτεύουσα τόσο απο τα τελευταία γεγονότα βίας, οσο και απο την οικονομική κρίση των ημερών υποδέχεται το νέο ετος 2009!

Ελάχιστα περίπτερα, μειωμένη κίνηση, πολύ κρύο...

Η μόνη ευχάριστη νότα τα παιδιά!

Οδος Ερμού ωρα 10.30π.μ.

Οι δυσοίωνες προβλέψεις για την οικονομία και η σφαγή των Παλαιστινίων στη γειτονιά μας, ειναι τα μαύρα σύνεφα που σκεπάζουν τη πατρίδα μας τη νέα χρονιά...
Παρ' ολα αυτά ομως εμείς ατενίζοντες το μέλλον, μπροστά με αισιοδοξία, το αύριο που μπορεί να ειναι καλλίτερο ευχόμαστε ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Ο Λόγος σάρξ εγένετο

Ο Πατήρ ευδόκησεν ο Λόγος σάρξ εγένετο
και η Παρθένος ετεκε Θεόν ενανθρωπίσαντα.
Αστήρ μηνύει μαγοι προσκυνούσι
Ποιμένες θαυμάζουσι και η κτίσις αγάλλεται.
Στιχηρό 26ης Δεκεμβρίου

Ολα επιτρέπονται...

Πάντοτε ο Χρήστος Γιανναράς ελεγε τα πράγματα με το ονομα τους, χωρίς να φοβάται για το λεγόμενο κόστος…Στο χθεσινό του αρθρο στην «Καθημερινή» λέει αυτά που μόνο λίγοι τολμούν ακόμα και να τα διανοηθούν…

Παραθέτω κάποια χαρακτηριστικά σημεία:

- Ο εφιάλτης βίας και καταστροφής που έζησαν οι ελλαδικές μεγαλουπόλεις, μετά το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008, δεν μπορεί να θεωρηθεί συγκυριακός και απρόβλεπτος. Κυοφορήθηκε είκοσι εφτά ολόκληρα χρόνια, υπήρξαν σημάδια, με σχεδόν καθημερινή συχνότητα, της τερατογένεσης που προμηνυόταν. Στον εφιάλτη εκβάλλουν συγκεκριμένες πολιτικές πρακτικές τριών δεκαετιών.

- Ταυτίστηκε στην πράξη ο «εκδημοκρατισμός»(της παιδείας) με την αξιωματική αρχή ότι στα παιδιά «όλα επιτρέπονται». Το σχολειό δεν είναι στίβος άσκησης που ετοιμάζει τη νεολαία να αναλάβει, με την ενηλικίωσή της, τις ευθύνες του πολίτη, όχι. Το σχολειό παραμυθιάζει τον ανήλικο ότι έχει κιόλας όλες τις προνομίες, όλα τα δικαιώματα του πολίτη χωρίς την παραμικρή υποχρέωση αντιπροσφοράς, χωρίς προϋποθετικά εχέγγυα υπευθυνότητας.

- Η πολιτική «εκδημοκρατισμού» είκοσι εφτά χρόνια τώρα δεν διαμορφώνει πολίτες. Ετοιμάζει αντιστασιακούς σε μια φαντασιωδώς επερχόμενη χούντα. Η χούντα παραμονεύει παντού, κάθε αστυνομικός είναι χούντα, «μπάτσος, γουρούνι, δολοφόνος», χούντα είναι το συντεταγμένο κράτος, είναι κάθε τι δημόσιο: σχολικό ή πανεπιστημιακό κτίριο, τα δημόσια μέσα μεταφοράς, τα δωρεάν βιβλία, οι πινακίδες για την τροχαία κίνηση στους δρόμους, οι τοίχοι των σπιτιών που προσφέρονται για να «εκφράσουν» τα παιδιά την αντίστασή τους στην επαπειλούμενη καταπίεση.

- Από την πρώτη τάξη του Δημοτικού η «προοδευτική» πολιτική ποτίζει τα παιδιά, είκοσι εφτά ολόκληρα χρόνια, με το αφιόνι της διεκδίκησης δικαιωμάτων τους. Τα μαθαίνει να συνδικαλίζονται, να απαιτούν αυτό που τους γυαλίζει με μεθόδους ωμού εκβιασμού: Με καταλήψεις των χώρων της σχολικής τους ζωής, δηώσεις, βανδαλισμούς, βάναυση συμπεριφορά απέναντι στον δάσκαλο και στον γονιό. Δεν ξέρουν τι θα πει σχολική «κοινότητα»... Δημοκρατία για τον μαθητόκοσμο στην Ελλάδα σημαίνει τον χαβαλέ της «αποχής», του αποκλεισμού κεντρικών δρόμων για να παραλύει η κυκλοφορία, σημαίνει να ηδονίζεσαι από τη μέθη ισχύος όταν μπορείς να βασανίζεις πολλούς.

-«Ολα επιτρέπονται». Στα εννέα χρόνια της υποχρεωτικής εκπαίδευσης όλοι οι μαθητές είναι αυτονόητο να προάγονται, κανένας δεν επαναλαμβάνει μια τάξη. Ο θεσμός των μετεξεταστέων, της βαθμολογίας, της γραπτής δοκιμασίας είναι γραφικές τυπικότητες, τα παιδιά μαθαίνουν να τις περιφρονούν.

- Για λόγους «εκδημοκρατισμού» κατάργησε ο «προοδευτικός» λαϊκισμός τη στοιχειωδέστερη από τις παιδαγωγικές αρχές δημοκρατικής λειτουργίας του σχολείου: την ομοιόμορφη ενδυμασία των μαθητών. Χλεύασαν και συκοφάντησαν οι «προοδευτικοί» την υπεράσπιση της αταξικής εμφάνισης στο σχολικό περιβάλλον,επέβαλαν τις ταξικές ενδυματολογικές διακρίσεις σαν παντιέρα «απελευθέρωσης» των παιδιών.

- Από ένα τέτοιο περιβάλλον εκπαίδευσης ώς την κουκουλοφορία η απόσταση είναι ελάχιστη. Το ίδιο και από την «κατάληψη», τον αποκλεισμό της εισόδου των δασκάλων στο σχολειό, το κάψιμο θρανίων στην αυλή, ώς τον θρυμματισμό βιτρίνας, τον εμπρησμό καταστημάτων. Ελάχιστη, μηδαμινή απόσταση από το να λιθοβολούν δεκάχρονα αστυνομικούς και αστυνομικά τμήματα («Καθημερινή» 11/12/08) ώς την προμελετημένη, μεθοδική επιδίωξη να δολοφονήσεις τον «μπάτσο» με λοστό ή τσεκούρι, να τον κάψεις ζωντανό με μολότοφ. Και όλοι γύρω να ερμηνεύουν την «εκτόνωση» ή τον χαβαλέ σου σαν «αμφισβήτηση» και «διαμαρτυρία» για την ανεργία που σε περιμένει ή για το μάταιο της ανάπηρης σπουδής σου. Ωσάν να υπάρχει σκολιαρόπαιδο σήμερα που να διαβάζει εφημερίδα και πολιτικές αναλύσεις, να ξέρει να προβληματιστεί για το μέλλον του.