Αθανασίου Γιέβτιτς: Μια ακόμη επιστολή προς τον αδελφό Αρτέμιο – «Της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα»

Πηγή : Ρομφαία

Το Ευαγγέλιο του Χριστού, Θεού και Σωτήρος ημών και άπαντος του ανθρωπίνου γένους, άρχισε, και αρχίζει πάντοτε εκ νέου, με την σωτηριοφόρο προς όλους μας κλήση: «Mετανοείτε και πιστεύετε εν τω Eυαγγελίω! Mετανοείτε· ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών.»(Μαρκ. 1,15. Ματ. 4,17).

Ο αδελφός μας Αρτέμιος, που εκάρη μοναχός πριν από πενήντα χρόνια (και εγώ δέκα ημέρες αργότερα) από τον αγ. Ιουστίνο τον Νέο, λέει τώρα, όταν η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Σερβίας, λόγω της επίμονης εκ μέρους του υπονομεύσεως της Ενότητος και Καθολικότητος της Εκκλησίας του Χριστού, και του ήδη δημιουργθέντος σχίσματος, με  το να εισβάλλει ληστρικώς σε δύο μοναστήρια της Επισκοπής Ρασκοπριζρένης και να «λειτουργήσει» εκεί, καίτοι όντας υπό αργίαν, τον καθήρεσε και τον επανέφερε στην τάξη των μοναχών, πράγμα που σημαίνει ότι του υπενθύμισε εκείνη την αρχική και ποτέ παύουσα ευαγγελική μετάνοια, λέει λοιπόν, ότι επί πενήντα χρόνια «διακόνησε την Εκκλησία της Σερβίας» - το αν μετανοούσε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, δεν το γνωρίζουμε, και φαίνεται ότι μάλλον όχι, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία – αυτός λοιπόν, τώρα θεώρησε πρέπον να καλέσει σε μετάνοια ολόκληρη την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας, αναφέροντας ως πρόφαση τα λόγια του αββά Ιουστίνου: «υπάρχει διέξοδος σε όλα τα αδιέξοδα», ζητεί δηλαδή, μετάνοια μόνον από αυτούς, από τον Πατριάρχη δηλαδή και τους Επισκόπους, αλλά όχι μετάνοια από τον ίδιο, επειδή όλον αυτόν τον καιρό της επίμονης εναντίωσής του στο Άγιο Πνεύμα της εν Χριστώ ειρήνης και της εν τη Εκκλησία ενότητος, «την οποία /Εκκλησία/ διακόνησε» (όπως κόπτεται χωρίς να λέει ότι μόνασε χάριν της σωτηρίας του), δεν θεώρησε αναγκαίο, όλο αυτό το διάστημα, ούτε έστω μία φορά να μνημονεύσει την σωτηριοφόρο ευαγγελική μετάνοια. Αν όχι για κάποιον άλλο λόγο, αλλά τουλάχιστον χάριν των λόγων του Χριστού: «ιατρέ, θεράπευσον σεαυτόν».

Ο αδελφός Αρτέμιος, ο οποίος πριν 50 έτη ενεδύθη το ράσο της μετανοίας, τώρα το προτείνει και το προσφέρει στους άλλους, ως διέξοδο από την κατάσταση στην οποία ο ίδιος περιήλθε και κατήντησε, καίτοι θα ήταν πολύ ευκολότερο, απλούστερο και ευαγγελικώς σωτήριο και για τον ίδιο αλλά και για εμάς, να ξεκινούσε από τον εαυτό του, έχοντας τουλάχιστον ως αφετηρία, ως ταπεινή προσευχή τον της χαρμολύπης ύμνο: «της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα Χριστέ».

Όχι, δεν το πράττει, παρά για πολλοστή φορά μέσω των ΜΜΕ - μέσω δηλαδή του παλαιόθεν προσφιλούς του τρόπου με τον οποίο ρίχνει στάχτη στα μάτια του κόσμου  ( κάνοντας δηλαδή την “εξομολόγηση” όχι στους αδελφούς του και πατέρες, αλλά σε δημοσιογράφους, σε «νομικούς» και ακριβούς «δικηγόρους») - αντί, σύμφωνα με την αιώνια χαρισματική εμπειρία της Εκκλησίας,  την εμπειρία των ευαγγελικώς συνειδητοποιημένων και υπευθύνων εκκλησιαστικών ανθρώπων και δη Αρχιλειτουργών, να υπακούσει στην ευαγγελική συμβουλή του Χριστού, την οποία η Μητέρα Εκκλησία του και Εκκλησία μας πολλές φορές έως τώρα έτεινε να εφαρμόσει σε αυτόν: «εάν δε αμαρτήση εις σε ο αδελφός σου, ύπαγε και έλεγξον αυτόν , εάν δε μη ακούση, παράλαβε μετά σου έτι ένα η δύο … εάν δε παρακούση αυτών, ειπέ τη εκκλησία…κ.τ.λ.» (Mt.18,15-17).

Ο αδελφός Αρτέμιος εχθές, ημέρα της εορτής των Αρχαγγέλων (και ημέρα της κουράς του), είπε ψέμματα ενώπιον Θεού και ανθρώπων λέγοντας, δημοσίως, ότι «δικάσθηκε αντισυνταγματικά και αντικανονικά», ότι δεν του δόθηκε καμμία ευκαιρία απολογίας, όπως ακόμη «και το ρωμαϊκό δίκαιο» επιβάλλει, και ότι το κατηγορητήριο που του προσάπτεται «δεν αποδεικνύει τίποτε»! κ.τ.λ. κ.ο.κ. (και όμως δεν έχει δώσει καμμία μέχρι τώρα απάντηση μέχρι τώρα στα αναφερόμενα ρητώς στο Συνοδικό κατηγορητήριο).

Ο Αρτέμιος και οι, δυστυχώς, μοιραίοι υποβολείς σύμβουλοι και συνεργάτες του  (αρχίζοντας από τον –μοιραίο για εκείνον- ήδη καθαιρεθέντα και αποσχηματοποιημένο Σ. Βιλόβσκι, έως και κάποιους  οιονεί νομικούς και οιονεί κανονολόγους, που στο σύνολό τους είναι «δικηγόροι ξύλινοι» και ως προς την  Εκκλησία του Χριστού «γραμματείς αγράμματοι», δεν θέλει να κατανοήσει ότι ο παραπάνω λόγος του Χριστού στο Ματθ. 18,15-17 έχει κατά κυριολεξία μεταφερθεί στον ιερό 74ο Αποστολικό Κανόνα (παρατίθεται στο κατηγορητήριό του), ο οποίος – θ. Κανών - μεταφέρει πιστά τον ευαγγελικό λόγο του Χριστού.

“Επίσκοπον κατηγορηθέντα… Εάν δε καλούμενος μη υπακούση, καλείσθω και δεύτερον, αποστελλομένων επ' αυτόν δύο επισκόπων. Εάν δε και ούτω μη υπακούση, καλείσθω και τρίτον, δυό πάλιν επισκόπων αποστελλομένων προς αυτόν.

Εάν δε και ούτω καταφρονήσας μη απαντήση, η Sύνοδος αποφαινέσθω κατ' αυτού τα δοκούντα· όπως μη δόξη κερδαίνειν φυγοδικών.(Το ίδιο περίπου λέει και ο 19ος Κανών της Συνόδου Καρχηδόνος και άλλοι Κανόνες, όπως και η μακραίωνη πράξη της Εκκλησίας, η οποία ταυτοχρόνως απαγορεύει την προσφυγή στα ρωμαϊκά και γενικά στα κοσμικά δικαστήρια, στα οποία αυτός ελπίζει).

Ο Αρτέμιος εκλήθη από την Ιερά Σύνοδο εις απολογίαν περισσότερες από τρεις φορές και περισσότερες από τρεις φορές ενέπαιξε τις, απαρτιζόμενες από δύο Επισκόπους, αποσταλείσες Συνοδικές Επιτροπές. Κατόπιν, αρχές Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους, βρέθηκε να εμπαίζει και τον νεο Πατριάρχη και την Σύνοδο, κάνοντας τον ανήξερο, και έπειτα, δυστυχώς, συνέχισε να λέει αδιάντροπα ψέμματα, όπως αναιδώς και τώρα ψεύδεται, διότι αποκρύπτει την αληθεια των γεγονότων και των παραβάσεών του, κανονικών και οικονομικών.

Την εποχή που εστάλη η πρώτη Επιτροπή, τον Μαϊο του 2006, υπήρξα, ως μέλος της τότε Συνοδικής Επιτροπής, προσωπικά, μάρτυρας του εμπαιγμού ημών των ιδίων και της Συνόδου από πλευράς του Αρτεμίου, η δε πρώτη αυτή Επιτροπή είχε συσταθεί μετά τα πυρά/πυροβολισμούς/ που εξαπέλυσαν οι συνεργάτες του  S. Vilovski εναντίον του γραμματέως της Επαρχίας, π. Σεργίου Στάνκοβιτς, των μικρών παιδιών(θυγατέρων) του και της πρεσβυτέρας του (το βράδυ του αγ. Γεωργίου του 2006 στο Ζβέτσαν, πλησίον της Μιτρόβιτσα), και τούτο επειδή ο π. Σέργιος, ως υπεύθυνος γραμματέας της Επισκοπής, άρχισε να αποκαλύπτει τις χρηματο-οικονομικές μηχανορραφίες και αδικοπραγίες του τότε πανίσχυρου επί της Επισκοπικής Επαρχίας και επί του ιδίου του Αρτεμίου Συμεών Βιλόβσκι και του κουμπάρου του P. Σούμποτιτσκι.

Όταν αυτή η φρικτή υπόθεση, πράξη τρομοκρατική μάλλον γνωστή μόνον από τον υπόκοσμο της μαφίας και όχι από την ιστορία της Εκκλησίας του Χριστού, ετέθη υπ’όψιν του Αρτεμίου από εμάς, αυτός το μόνον που έκανε ήταν να μειδιάσει ειρωνικά, και έτσι ειρωνικά φέρεται εδώ και καιρό καιρό όταν παρατίθενται ενώπιόν του οι αποδείξεις (π.χ. το ίδιο βράδυ, του αγ. Γεωργίου 2006, έσπευσε να δηλώσει:

«ένα είναι σίγουρο, ότι αυτά – τους πυροβολισμούς δηλαδή - τα έκαναν οι Αλβανοί», ενώ στην πραγματικότητα τα έκαναν πληρωμένοι γι’αυτό Σέρβοι, εκ των οποίων ένας, που το όνομά του είναι γνωστό (Ντάσιτς, αστυνομικός από το Πριλούζιε στο Κόσοβο), έχει καταδικασθεί και τιμωρηθεί με δύο χρόνια φυλάκιση, ωστόσο διέφυγε και σήμερα κρύβεται ζώντας με τον φόβο της συλλήψεως).

Η Σύνοδος της Ιεραρχίας του Μαΐου 2006, ομοφώνως εντέλλεται τον Επίσκοπο Αρτέμιο να απομακρύνει από το περιβάλλον του και από τις υπηρεσίες της Επισκοπής του, την μαφιόζικου χαρακτήρα ομάδα RADE NEIMAR ( αδελφοί Βιλόβσκι όπως και ο κουμπάρος τους Π. Σούμποτιτσκι) και να δικάσει εκκλησιαστικά τον Συμεών Βιλόβσκι.

Τότε, δυστυχώς, ο Αρτέμιος μας ενέπαιξε ασύστολα όλους, ακόμη και την ιεραρχία και  τον Πατριάρχη, ενώ τον καιρό εκείνο ο Πατριάρχης Παύλος ήταν ήδη αρκετά άρρωστος.

Ο Αρτέμιος εξαπάτησε και τις επόμενες Επιτροπές που του απεστάλησαν, αλλά και αγνόησε, αψήφησε τις κλήσεις να προσέλθει στην Σύνοδο, γι’ αυτό και μετά την έκθεση της τελευταίας Επισκοπικής Συνοδικής Επιτροπής της 10ης Φεβρουαρίου του τρέχοντος, απομακρύνθηκε από την Επαρχία του (με απόφαση που ελήφθη από την Διαρκή Ι. Σύνοδο την 11η και υπεγράφη την 13η Φεβρουαρίου 2010, αλλά  υπεγράφη και από τον ίδιο τον Αρτέμιο, την οποία υπογραφή του αρνήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου και εκ νέου στις 13 Οκτωβρίου, λέγοντας πως τότε έκανε λάθος που δέχθηκε να υπογράψει, και τώρα δεν μετανιώνει που την αποσύρει!

Προσέθεσε δε ότι εφ’ εξής δεν θα δέχεται καμία απόφαση της Συνόδου και της Ιεραρχίας, γι’ αυτό και του επεβλήθη αργία, την  οποία κράτησε μόνον για  ένα μήνα, αφού μετά άρχισε να «λειτουργεί»).

Ο φάκελος με το αποδεικτικό υλικό αυτής της τρίτης Επιτροπής ζυγίζει δεκάδες κιλά, η απόφαση δε της Συνόδου της Ιεραρχίας του Μαΐου 2010, επιβεβαίωσε τα πορίσματα της Επιτροπής και τις αποφάσεις της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, ενώ ο διασυρμός εξ αιτίας της διεξαγομένης δίκης (λόγω της έξωθεν εικόνος προς τον πολύπαθο καταληστευμένο λαό του μαρτυρικού Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίου), συγκαταβατικά και χάριν “οικονομίας”, απεφεύχθη δια της αποφάσεως περί εφησυχασμού (θέσεως εις διαθεσιμότητα-αποβολής του από την Επισκοπή-), τουτέστιν περί συνταξιοδοτήσεως του επ. Αρτεμίου, ως μονίμου απομακρύνσεως από την Επισκοπική Επαρχία.

Κωμικοτραγική είναι η «ερμηνεία» του Αρτεμίου να αποδεχθεί το «εφησυχάζειν» αλλά όχι και την «συνταξιοδότηση», σαν να μην είναι το ίδιο, όπως και το να ζητάει μισθό από την Σύνοδο και όχι να συγκατατίθεται σε μία συνταξιοδότηση που του ανήκει!

Ωστόσο, και αυτό πρέπει να ειπωθεί ανοιχτά, γιατί εδώ βρίσκεται και το κυρίως θέμα: ο Αρτέμιος έχει και σήμερα μεγάλες καταθέσεις σε αρκετές σερβικές (Komercijalna Banka) και ελληνικές τράπεζες (Εθνική Τράπεζα, οδός Τσιμισκή 11, Θεσσαλονίκη) και αυτούς τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους κρύβει όπως το φίδι κρύβει τα πόδια του.

 Γι’αυτό θα ήταν εντιμότερο να μας πει πόσα χρήματα, προερχόμενα από - και προοριζόμενα για - το Κοσσυφοπέδιο, για τον φτωχό και πάντοτε πάσχοντα εκεί Λαό μας, έχει στους τραπεζικούς λογαριασμούς του ο ίδιος και ο Βιλόβσκι, καθώς επίσης να επιστρέψουν αυτά τα χρήματα στην πρώην Εκκλησιαστική Επαρχία τους (η οποία ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας και δεν είναι ιδιωτικό τους φέουδο, το οποίο μπορούν να λυμαίνονται με την συμμορία τους ακόμη και μετά την καταδίκη και την καθαίρεσή τους), στην οποία άφησαν χρέη περίπου ενός εκατομμυρίου ευρώ.

Ο νυν μοναχός Αρτέμιος, παρά τον μοναχικό του όρκο /την υπόσχεσή του στον Χριστό/ περί πτωχείας, πενίας, ακτημοσύνης, σε γραπτή απαίτηση της Ιεράς Συνόδου να επιδείξει τους τραπεζικούς λογαριασμούς του, απάντησε το απίστευτο: «Άραγε η Σύνοδος δεν γνωρίζει ότι κατ’αυτόν τον τρόπο παραβιάζει το Σύνταγμα της Σερβικής Δημοκρατίας, το οποίο εγγυάται την προσωπική ιδιοκτησία»!

Αν oχι για κάποιον άλλο λόγο, ο Αρτέμιος και μόνον για αυτήν, και αυτού του είδους απάντηση του προς την Ιερά Σύνοδο  θα έπρεπε ενώπιον του Θεού, της Συνόδου και του Λαού του, να μετανοεί, επειδή, για να τα λέμε με το όνομά τους, εδώ πρόκειται περί κοινής κλοπής ξένων χρημάτων, αφού σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες ο Επίσκοπος δεν έχει «ιδιωτική περιουσία και ιδιοκτησία» (αν και οι «κανονικο-νομικοί» υποκριτές συνεργάτες και υποβολείς του Αρτεμίου του ψιθυρίζουν, σαν σε αμαθή και αδαή περί τους Κανόνες, ότι «οι κανόνες αυτό δεν το απαγορεύουν»!).

Ακόμη δύο επισημάνσεις σε τούτη την επιστολή. Ο αδελφός Αρτέμιος ισχυρίζεται ότι οι αποφάσεις της Συνόδου της Ιεραρχίας και της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου «δεν είναι συνταγματικές, ούτε κανονικές», ενώ είναι ολοφάνερο ότι οι ισχυρισμοί του αυτοί είναι οι αποψιλωμένοι νοήματος!

Λες και η Σύνοδος οφείλει να λαμβάνει τις αποφάσεις της με τον τρόπο που αυτός αναμένει,αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει, μη διακρίνοντας το ότι θέτει τον ίδιο του τον εαυτό μεγαλομανικώς υπεράνω της Συνόδου της  Ιεραρχίας, η οποία αποτελεί τον μόνο αρμόδιο και θεόσδοτο ερμηνευτή της Κανονικής Παραδόσεως και είναι ο εκ του Παρακλήτου Πνεύματος παραδοθείς θεσμοθέτης αποστολικός, πατροπαραδοσιακός και καθολικός φύλακας και οδηγός της ζώσης ζωής της Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού, της Εκκλησίας των Άγίων Αποστόλων και Πατέρων, των οποίων σήμερα διάδοχοι είναι ο Πατριάρχης και οι Επίσκοποι σε τούτην την Εκκλησία του Λαού του Θεού, ο οποίος ονομάζεται και είναι ο Ορθόδοξος Σερβικός, Αγιο-Σαββικός, Αγιο-Νικολαϊκός, Αγιο-Ιουστινικός πιστός Λαός του Χριστού (και όχι μια χούφτα αστόχαστων, κατ’ όνομα μόνον «μοναχών»,  διαδηλωτών στους δρόμους και στα ΜΜΕ με το φθηνοκομματικό, σύνθημα: «Μία είναι η Αλήθεια - ο  Δεσπότης Αρτέμιος!» παρά το του Ευαγγελίου ότι η Oδός και ηAλήθεια και η Zωή είναι ο Χριστός ο Θεάνθρωπος, (Ιω. 14,6)).

Ακόμη να προσθέσουμε, και αυτό είναι η δεύτερη, για αυτήν την φορά, επισήμανση σε τούτη την πικρή, ανοικτή και ειλικρινή επιστολή (όγδοη κατά σειράν έως τώρα), προς τον ακόμη αδελφό μας Αρτέμιο.

Αυτός ο αυτόκλητος και αυτοβασανισμένος «μάρτυρας», ο αυτοαποκαλούμενος  «Επίσκοπος εν εξορία», μέσα στην μεγαλομανία του ισχυρίζεται, ότι για τον ίδιο οι Συνοδικές αποφάσεις «δεν έχουν καμμία σημασία και καμμία ισχύ»  για τον ίδιο, προσθέτοντας για την ορθόδοξη εκκλησιαστική συνείδηση λόγια ακατανόητα, λέγοντας ότι δεν βρίσκεται σε σχίσμα: «δεν αποσχίσθηκα από κανένα.

Εξακολουθώ να βρίσκομαι εν ενότητι με την Mία, Αγία, Kαθολική και Aποστολική Εκκλησία, όπως και με τους αγίους Αποστόλους και αγίους Πατέρες» (εφημερίδα “НОВОСТИ”  22/11/2010)! Προφανώς μία τέτοια άποψη και ένας τέτοιος ισχυρισμός, μετά την καθαίρεσή του από την Σύνοδο της Ιεραρχίας (20.11.2010), καταδεικνύει την βαθειά πνευματική του πλάνη, την αυταπάτη ενός τραγικού Επισκόπου, τώρα πλέον τραγικού μοναχού, που χωρίς ίχνος προσωπικής μετανοίας, χωρίς ενδεχομένως ευαγγελική και ανθρώπινη συνείδηση, κάνει μαθήματα περί μετανοίας στην Σύνοδο των Επισκόπων, επί κεφαλής της οποίας είναι - σύμφωνα με την Αγία, Ευαγγελική, Καθολική Παράδοση της παναιωνίου Ορθοδόξου Εκκλησίας (συγκεκριμένα δε, σύμφωνα με τον 34ο Αποστολικό Κανόνα, τον οποίο επί σειρά ετών ο Αρτέμιος εκουσίως αγνοούσε και καταπατούσε) - η Αγιότητά του ο Πατριάρχης και οι κανονικοί Αρχιερείς των επισκοπικών Επαρχιών, και ως τοιούτοι  αποτελούν την κανονική Συνοδικο-καθολική Ιεραρχία της Εκκλησίαs του Θεού στην Σερβία και στα εκκλησιαστικά μας εδάφη σε τούτη την βαλκανική χώρα, και όχι κάποια φανταστική, προτεσταντική, «αόρατη Εκκλησία», στην οποία φαντάζεται ότι ανήκει ο Αρτέμιος, με το παπικό του «αλάθητο» και επιπλέον «αναμάρτητο» και  την επινοημένη, εικονική (virtuаl) «εκκλησιολογία» του, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά προκάλυψη της πραγματικής σεκταριστικής νοοτροπίας της παρασυναγωγής του, και των 38 αποστησάντων από την Εκκλησία καλογήρων του (με μερικές παρόμοιες καλόγριες), πράγμα για το οποίο του έχω επίσης γράψει, άλλά και ως απάντησή του το μόνον που έκανε ήταν να μειδιάσει ειρωνικά, ο ειρωνευόμενος τα ιερά και τα όσια της Εκκλησίας του Σταυραναστασίμου Χριστού, όπως κάποτε μειδίασε ο σκαιός Διόσκουρος Αλεξανδρείας, όταν λόγω της τρις μη ανταποκρίσεως του στην κλήση της Συνόδου, εκθρονίσθηκε και καθαιρέθηκε, καίτοι επικαλούνταν του δικαιώματος του ως επιγόνου «του Κυρίλου του Μεγάλου», του Αγίου προκατόχου του.

Σε αυτήν την Ιερά Σύνοδο των Σέρβων Επισκόπων, τώρα είναι και κανονικώς εκλεγμένος Επίσκοπος Ράσκας, Πριζρένης και Κοσσυφοπεδίου-Μετοχίου ο μέχρι τώρα Βοηθός Επίσκοπος Λιπλιάνου Θεοδόσιος, τον οποίο πριν από δύο περίπου έτη ο Συμεών και ο Αρτέμιος προσπάθησαν να εκδιώξουν από το Μοναστήρι Ντέτσανι και από την Επαρχία.

Όμως η Ιερά Σύνοδος είχε ήδη από τότε διακρίνει το που έγκειται το εκκλησιαστικό-κανονικό ολίσθημα των Αρτεμίου και Συμεών, και ως εκ τούτου εξουσιοδότησε τον Θεοδόσιο να αναλάβει υπεύθυνα τις αναγκαίες αναστηλώσεις των κατεστραμμένων από τους βαρβάρους Αλβανούς εκκλησιών και μονών, των αγιασμάτων των καθημαγμένων γαιών του  Κοσσυφοπεδίου-Μετοχίου, όπου αγίασαν οι Άγιοι Μεγαλομάρτυρες  Στέφανοs και Λάζαροs και οι υπόλοιποι ομολογητές της Πίστεως στον Σταυρό και στην του Χριστού και ημετέρα Ανάσταση.

Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας, λόγω της καταπατήσεως πλήθους Ι. Κανόνων-π.χ. ίδρυση Μονών σε ξένη Μητρόπολη, αγορά ιδιοκτήτων ακινήτων στο Βελιγράδι και αλλού, τα οποία είναι «γραμμένα» στο όνομά του, παραμονή και αντικανονική, βίαια εισβολή, την νύχτα της 18ης προς 19ης Νοεμβρίου, σε δύο Μοναστήρια της Μητροπόλεως Κοσσυφοπεδίου, η οποία Μητρόπολις είχε Κανονικό Τοποτηρητή και τώρα Κανονικό Επίσκοπο Ποιμενάρχη, το ότι εξακολουθούσε να λειτουργεί παρ’όλη την επιβολή σ’ αυτόν της αργίας, κ.ο.κ.- επανέφερε τον Αρτέμιο στο αρχικό σημείο της μοναχικής μετανοίας του, γεγονός που συμπτωματικά συνέπεσε με την 50η επέτειο της κουράς του, δίδοντάς του την δυνατότητα να επιστρέψει στην ευαγγελική αφετηρία της κοινής ημών σωτηρίας- της πανσωτηριοφόρου μετανοίας, καθιστώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τον εαυτό του το αληθινό πρότυπο και οδηγό των περί αυτόν δύο-τριών δεκάδων ψευδοζηλωτών, κατ’ επίκλησιν μοναχών, η καλλίτερα περιπλανώμενων τυχοδιωκτών, οι οποίοι από τον αληθινό ορθόδοξο μοναχισμό δεν ενστερνίσθηκαν ούτε καν τα αρχικά γράμματα του ύμνου με τον οποίο αρχίσαμε τούτη την επιστολή: «Της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα».

Ι. Μ. Τβρντος, των Αγ. Αρχαγγέλων 2010.

+Επ. Αθανάσιος, εφησυχάζων Ερζεγοβίνης.

Στο φως της δημοσιότητος τα Πρακτικά των αποφάσεων περι της κανονικής ευθύνης του Αρτεμίου-Σύντομα και όλα τα αποδεικτικά στοιχεία

Με ανακοίνωση του το γραφείο τύπου της Ιεράς  Μητροπόλεως Ρασκοπριζρένης, επειδή όπως αναφέρει, διαρκώς προβάλλεται από την σχισματική ομάδα του καθαιρεθέντος Επισκόπου Αρτεμίου ο ισχυρισμός ότι ο καθαιρεθείς Επίσκοπος Αρτέμιος απομακρύνθηκε με ανύπαρκτα και αναπόδεικτα στοιχεία, και ότι είναι θύμα «πολιτικού διωγμού» και ότι οι αποφάσεις του Μαίου και Νοεμβρίου 2010 της Ιεραρχίας είναι «αντικανονικές και αντισυνταγματικές», φέρει στο φως της δημοσιότητος το κείμενο των Πρακτικών περι της κανονικής ευθύνης του Επισκόπου, ενώ σύντομα θα δοθούν στη δημοσιότητα και τα σχετικά ντοκουμέντα βασει των οποίων συνετάχθη το ως ανω κείμενο.  

Αρτέμιος: Δεν ειμαι σχισματικός - Ο καθαιρεθείς Επίσκοπος Αρτέμιος για τις αποφάσεις της Ιεραρχίας: Η Μητρόπολη παραμένει δική μου. Στην Ιεραρχία δεν με εκάλεσαν. Και η φυλακή είναι για τους ανθρώπους.

Η απόφαση της Ιεραρχίας για την καθαίρεση μου είναι αντισυνταγματική, αντικανονική και για μένα δεν εχει καμμία σημασία.

Αυτά λέει για την «Novosti» ο καθαιρεθείς Επίσκοπος, τωρα μοναχός Αρτέμιος, ο οποίος την Κυριακή από το Κράλιεβο, οπου βρισκόταν μια μέρα μετα την εκδίωξη του από την μεχρι προ τινος Μητρόπολη του, εφθασε στο Βελιγράδι.

-Δεν αποσχίστηκα από κανέναν. Παραμένω σε ενότητα με την μια, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία. Οπως και με τους αγίους αποστόλους, τους αγίους πατέρες, τον αγιο Σάββα, τον Δεσπότη Νικόλαο, τον πατέρα Ιουστίνο και με ολους τους ορθόδοξους χριστιανούς οι οποίοι σέβονται την εκκλησιαστική τάξη. Το ποιος αποσχίστηκε από αυτή την αρχή, ας το δει ο ιδιος, ποιος είναι και που ευρίσκεται-τονίζει ο Αρτέμιος.

Εναντιωθήκατε στις αποφάσεις των εκκλησιαστικών οργάνων. Δεν είναι αυτό πλήγμα στην ενότητα της Εκκλησίας;

-Ετόνιζα ότι ειμαι υπερ της ενότητος, της τάξης και του τυπικού στην Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία. Γι’ αυτό και αποδεχόμουνα τις αντικανονικές αποφάσεις, αν και μ’ αυτές δεν συμφωνούσα.Τις αποδεχόμουν χάριν της ειρήνης και της ενότητος της Εκκλησίας. Σεβάστηκα την απαγόρευση περι των ιεροπραξιών, για να μην τους δώσω αφορμή για κάτι χειρότερο. Περίμενα αυτή η υπόθεση να επιλυθεί στην Ιεραρχία και να αποκαταστήσουμε την κανονική τάξη στην Σερβική Εκκλησία.

Περίμενα ότι και η Σύνοδος θα εχει τον ιδιο στόχο. Όμως, οι αντικανονικές αποφάσεις τους και οι κυρώσεις τους  δεν εχουν τέλος. Αντισυνταγματικώς μου απαγόρευσαν την παραμονή μου στο Κόσσοβο, την ευθύνη για τα πνευματικά μου παιδιά, την ιεροπραξία…

Απάντησα στην Σύνοδο, ότι δεν θα υπακούσω στις αντικανονικές αποφάσεις και ότι εγω ειμαι ο δια βίου Επίσκοπος της Μητρόπολης Ρασκοπριζρένης. Γιατί, γι’ αυτούς τους εννέα μήνες δεν κινήθηκε καμμία διαδικασία εναντίον μου, ουτε υπαρχει καταδικαστική απόφαση. Υπάρχουν μονο αποφάσεις τις οποίες πηραν δια ψηφοφορίας, σαν να πρόκειται για την Βουλή, και όχι για την Εκκλησία.

Γιατί, όταν ολοι ανέμεναν να εμφανισθείτε ενώπιον της Ιεραρχίας, ξεκινήσατε για το Κόσσοβο;

-Στην Ιεραρχία δεν με εκάλεσαν. Αντι αυτά τα θέματα να τεθούν ενώπιον των επισκόπων και η Ιεραρχία να αποφασίσει γι’ αυτά, αυτοί και ενώ ζει ο κανονικός Επίσκοπος ετοποθέτησαν στη θέση του τον πρώην γιατρό μας Θεοδόσιο Σίμπαλιτς. Αυτό είναι παρεκτροπή για την οποία ολοι αυτοί θα επρεπε να καθαιρεθούν. Όταν το εμαθα, αποφάσισα να δείξω ότι ειμαι ο κανονικός Δεσπότης. Η Μητρόπολις Ρασκοπριζρένης είναι δική μου και με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στο μοναστήρι Duboki potok ηθελα και στην πράξη να δείξω σε ολο τον κόσμο ποια είναι η ουσία του προβλήματος.

Θα επιστρέψετε στο Σισατοβατς;

-Όχι, εκει πλέον για μένα δεν υπάρχει χωρος.

Και που θα πάτε τωρα;

-Θα το μάθετε. Δίχως να το ζητήσω με συνοδεύει η αστυνομία η οποία ειναι παντου δίπλα μου. Ακούω ότι ασκήθηκε ποινική δίωξη και ότι ακολουθεί σύλληψη. Θα το δούμε και αυτό. Ας γραφτεί και αυτό στο βιογραφικό του Δεσπότη Αρτέμιου. Θεέ μου, και η φυλακή είναι για τους ανθρώπους.

Φοβάστε την σύλληψη;

-Γιατί να φοβηθώ; Γνωρίζω ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος. Εάν κάποιος εχει αποδείξεις περι της ενοχής μου, ας τις δείξει. Λένε ότι απέσπασα βίαια την εκκλησιαστική περιουσία. Κουβάλησα το μοναστήρι στους ωμους μου;

Τι θα επρεπε τα ανώτερα οργανα της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας να κάνουν για να αποδεχθείτε τις αποφάσεις τους;

-Με την ακύρωση των αντικανονικών αποφάσεων της Ιεραρχίας και της Συνόδου- να μετανοήσουν. Εάν θεωρούν ότι ειμαι ενοχος ας ξεκινήσει  αγωγή στο εκκλησιαστικο δικαστήριο. Εάν αυτό αποδειχθεί, ας πάρουν μια εγκυρη απόφαση. Μόνο τότε θα παύσω να ειμαι αυτό που ειμαι. Αλλά τέτοια απόφαση δεν υπάρχει.

Τίποτα δεν είναι εξακριβωμένο, γιατί δεν ακούστηκε και η άλλη πλευρά. Ακόμη και στον καταστατικο χάρτη της Σ.Ο.Ε ρητώς αναφέρεται – κανείς δεν μπορεί να τιμωρηθεί δίχως προηγούμενη ακρόαση.

  Πηγή: VECERNJE NOVOSTI

Εκτακτη ανακοίνωση της Αγίας Αρχιερατικής Συνόδου της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας-19 Νοεμβρίου 2010

Μετα από ενημέρωση και εξαντλητική συζήτηση γυρω απο όλα τα σχετικά γεγονότα, η Αγία Αρχιερατική Σύνοδος, μετα λύπης, αλλά αποφασιστικά υπερασπιζόμενη την αγία και σωτηριώδη ενότητα της Εκκλησίας, λόγω των αποδεδειγμένων και από αυτόν τον ιδιο επιβεβαιωμένων βαρύτατων κανονικών παραπτωμάτων-της ιεροτελεστίας υπο την εν ισχύει απαγόρευση των ιεροπραξιών, της ανυπακοής προς την Σύνοδο, της δημιουργίας σχίσματος και της κατάληψης ορισμένων μοναστηριών της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Μητρόπολη Ρασκοπριζρένης, ακόμη και με την συμμετοχή ορισμένων οπλοφόρων και την απειλή της σωματικής ακεραιότητος των μοναχών σ’ αυτά τα μοναστήρια-καθήρεσε τον εφησυχάζοντα Επίσκοπο Ρασκοπριζρένης Αρτέμιο και τον επανέφερε στην τάξη των μοναχών.

Η διαστρεβλωμένη(=αντορθόδοξη) αντίληψη της Εκκλησίας και της σωτηρίας στη θεωρία και την πρακτική του Επισκόπου Αρτεμίου και της ομάδος των μοναχών και των μαθητών του(Μέρος Δ)

Αθανασίου Γιέβτιτς
πρώην Επισκόπου Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης
Μετάφραση απο τα Σερβικά π.Ιωάννης Νικόπουλος 
Πηγή:Ι.Μ.Ρασκοπριζρένης (18-7-2010)

(Με θεολογική ανάλυση και παραδείγματα από την εκκλησιαστική ιστορία ο Επίσκοπος Αθανάσιος καταδεικνύει την εκκλησιολογική και σωτηριολογική κακοδοξία που σερβίρεται κυρίως μεσω των αντιεκκλησιαστικών σαιτς σαν αυθεντική ορθόδοξη και αγιοπατερική διαδασκαλία, με απώτερο σκοπό να διχάσουν και να διασπάσουν την Εκκλησία).

Πρέπει να υπενθυμίσουμε στον Δεσπότη Αρτέμιο πτυχιούχο της Θεολογίας, διδάκτορα της Θεολογίας και καθηγητή, την εκκλησιολογία του Αγίου Ιερομάρτυρος Ιγνατίου του Θεοφόρου; Ιδού τι μας παραγγέλλει ο Αγιος Ιγνάτιος:

«Ολοι να φροντίζουμε για μια Ευχαριστία, όπως ένα είναι το Σώμα του Κυρίου Ιησού Χριστού, και ένα το ποτήριο της ενώσεως του αίματος Του, ένα το θυσιαστήριο, ενας ο Επίσκοπος με τους πρεσβυτέρους, τους διακόνους και τον λαό του Θεού, και ολοι να ακολουθούμε τον Επίσκοπο-δεν λέει: Τον πνευματικό-όπως ο Ιησούς Χριστός τον Πατέρα, και εκείνοι οι οποίοι ανήκουν στην Εκκλησία τίποτε να μην κάνουν χωρίς τον Επίσκοπο,και ότι η βεβαία Ευχαριστία είναι εκείνη υπο τον Επίσκοπο και υπο εκείνον που αυτός θα επιτρέψει. Και οπου ο Επίσκοπος (δεν λέει οπου ο πνευματικός), εκεί ας είναι και ο λαός, όπως επισης, οπου ο Χριστός, εκεί η Καθολική Εκκλησία, και ότι τίποτε δεν είναι δυνατόν να γίνει χωρίς τον Επίσκοπο, ουτε η βάπτιση, ουτε οι σύναξεις της αγάπης να γίνονται, παρα μόνο ό,τι εγγυάται ο Επίσκοπος, αυτό είναι ευάρεστο στον Θεό».

 Και να τελειώσουμε με τα λόγια του Αγίου Ιγνατίου: «Καλο είναι λοιπόν να ανανήψουμε εως οτου εχουμε καιρό, και να μετανοήσουμε στο Θεό.Γιατί καλο είναι να γνωρίζεις το Θεό και τον Επίσκοπο, οποιος τιμά τον Επίσκοπο, θα τον τιμήσει ο Θεός, αλλά οποιος κανει κατι κρυφά από τον Επίσκοπο αυτός τον διάβολο λατρεύει». (Επιστολές προς Εφεσίους και Σμυρναίους).

Υπενθυμίζουμε και τη θεολογία του Αγίου Ειρηναίου Λυώνος, της οποίας την εννοια της Εκκλησίας και του επισκόπου εν αυτή ετσι συμπυκνώνει ο πατήρ Ιουστίνος στην Δογματική του(Βιβλίο 3, σελ.27 44): «Αληθινή γνώση - είναι η διαδασκαλία των αποστόλων, και πρωτίστως η οργάνωση της Εκκλησίας σε ολόκληρο τον κόσμο, και ο χαρακτήρας του Σώματος του Χριστού, το οποίο συνίσταται στην διαδοχή των επισκόπων, στους οποίους οι απόστολοι παρέδωσαν την Εκκλησία η οποία είναι πανταχού. Αυτή στο πλήρωμα της εφθασε μεχρι ημων μέσω της αυθεντικής διατήρησης της Αγίας Γραφής και της Παραδόσεως(Περι αιρέσεων 4,33,8)». Το ιδιο επίσης, λιγο πολύ, επαναλαμβάνει και ο Αγιος Σάββας στην ομιλία του στην Ζίτσα περι της ορθής πίστεως (1-3,11-12).

Να υπενθυμίσουμε στον αδελφό Αρτέμιο και το παράδειγμα των Αγίων Πατέρων και Διδασκάλων της Εκκλησίας Γρηγορίου του Θεολόγου, Ιωάννου του Χρυσοστόμου και Φωτίου του Μεγάλου!

Η εθελούσια παραίτηση του Γρηγορίου από τον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως - στην Οικουμενική Σύνοδο του 381, λόγω των συκοφαντιών κάποιων επισκόπων - δεν σήμαινε «παράβαση των κανόνων». Περι της παραιτήσεως των επισκόπων υπάρχει εξ αλλου σαφώς επεκφρασμένη η συνοδική στάση της Εκκλησίας στον 16^ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου: «Εκτος εάν ο ιδιος (ο επίσκοπος) εθελουσίως υποβάλλει την παραίτηση του από την επισκοπή…(Ειμή αυτός εκών την επισκοπήν παραιτησεται)».

Επομένως, ο αδελφός Αρτέμιος δεν πρέπει να ακούει τους κακούς υποβολείς, γιατί τότε εμφανίζεται ότι και ο Αγιος Σάββας, όταν με την θέληση του παραιτήθηκε-παρέβη τον κανόνα. Αλλά να επιστρέψουμε στον Αγιο Γρηγόριο: Αυτός παραιτήθηκε χάριν της ειρήνης και της ομόνοιας στην Εκκλησία. Δηλαδή δεν «κυνήγησε το δίκιο του» αλλά ηρεμα, σύμφωνα με τις ανάγκες της Εκκλησίας, πάλι κάποιο διάστημα ασκησε τα καθήκοντα του στην επισκοπή στην Ναζιανζό, από την οποία πάλι αποσσύρθηκε στην πολυπόθητη ειρήνη.Την απογοήτευση του την ανθρώπινη λόγω της αταξίας στην Εκκλησία και της συμπεριφοράς ορισμένων επισκόπων εξέφρασε στα θαυμάσια, προσευχητικά, μελαγχολικά και δακρύβρεκτα ποιήματα, τους δε αδελφούς του επισκόπους παρότρυνε στα ποιήματα να συνεχίσουν την οικοδομή της Εκκλησίας, και όχι την καταστροφή της και την δημιουργία παρασυναγωγής.

Για τον Χρυσόστομο γράφει ο μαθητής του ο Παλλάδιος Ελενουπόλεως:

«Οταν συνήλθε η μικρή σύνοδος της Δρυός (403) , την οποία συνεκάλεσε ο Θεόφιλος Αλεξανδρείας με 39 επισκόπους (οι οποίοι θα καταδικάσουν τον Χρυσόστομο), και ο Ιωάννης ηταν καλεσμένος, γύρω από αυτόν ειχαν συναθροισθεί 40 επίσκοποι στο τρίκλινο της επισκοπής. Σ’ αυτούς ο Ιωάννης με θαυμασμό ειπε: Προσεύχεσθε αδελφοί, και αγαπάτε τον Χριστό, αλλά να μην χάσει κανείς την εκκλησία του εξ αιτίας μου….Στις προσευχές σας να με μνημονεύετε…Ετσι είναι αυτή η ζωή, και τα καλά αυτής και τα κακά παρέρχονται…Όπως σας ειπα, τις Εκκλησίες σας να μην αφήνετε. Γιατί, δεν ξεκίνησε από εμένα η διδασκαλία του Χριστού, ουτε με εμένα θα τελειώσει. Στο ερώτημα του Ευλυσίου, επισκόπου Απαμείας της Βιθυνίας: Τι θα γίνει εάν μας εξαναγκάσουν, μενοντας στην Εκκλησία, να προχωρήσουμε σε κοινωνία με αυτούς και να υπογράψουμε;». Ο Χρυσόστομος απάντησε: Προχωρήστε σε κοινωνία, για να μην σχίσετε την Εκκλησία (Κοινωνησατε μεν, ινα μη σχίσητε την Εκκλησίαν), αλλά να μην υπογράψετε την καταδίκη μου, γιατί τίποτε δεν ειδα στον εαυτό μου αξιον καθαιρέσεως. (Διάλογος περι της ζωής του Ιωάννου Χρυσοστόμου, PG 47,27-28).

Το ιδιο επίσης, ο Παλλάδιος αναφέρει τα λόγια του Χρυσοστόμου που απηύθηνε στις πνευματικές του θυγατέρες πριν από την εξορία:

«Εισελθών στο βαπτιστήριο, εκάλεσε την Ολυμπιάδα, η οποία συνεχώς ηταν στην Εκκλησία, με την Πενταδία και την Πρόκλη τις διακόνισσες, και την Συλβίνα, την γυναίκα του μακάριου Νεβριδίου, η οποία ευσχήμως εκόσμησε την χηρεία της, και τους ειπε:

Ελάτε εδώ, θυγατέρες και ακούστε με! Τα κατ’ εμέ τελείωσαν, όπως βλέπω, τον δρόμο μου τελείωσα και ισως δεν θα ξαναδείτε το πρόσωπο μου… Αλλά σας παρακαλώ αυτό: Να μην ανακόψει κάποιος απο σας την συνηθισμένη  φροντίδα για την Εκκλησία, και οποιος οδηγηθεί μεχρι της χειροτονίας (για αρχιεπίσκοπο), με την συναίνεση ολων, να μην το αμφισβητήσετε. Κλίνατε την κεφαλή σας όπως στον Ιωάννη, γιατί δεν υπάρχει Εκκλησία χωρίς επίσκοπο (Ου δύναται γαρ η Εκκλησία ανευ επισκόπου είναι), και ετσι θα ελεηθείτε. Να με θυμάστε στις προσευχές σας». (P.G 47,35).(Συνεχίζεται)

Η διαστρεβλωμένη(=αντορθόδοξη) αντίληψη της Εκκλησίας και της σωτηρίας στη θεωρία και την πρακτική του Επισκόπου Αρτεμίου και της ομάδος των μοναχών και των μαθητών του(Μέρος Γ)

Αθανασίου Γιέβτιτς
πρώην Επισκόπου Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης
Μετάφραση απο τα Σερβικά π.Ιωάννης Νικόπουλος
Πηγή:Ι.Μ.Ρασκοπριζρένης (18-7-2010)

(Με θεολογική ανάλυση και παραδείγματα από την εκκλησιαστική ιστορία ο Επίσκοπος Αθανάσιος καταδεικνύει την εκκλησιολογική και σωτηριολογική κακοδοξία που σερβίρεται κυρίως μεσω των αντιεκκλησιαστικών σαιτς σαν αυθεντική ορθόδοξη και αγιοπατερική διαδασκαλία, με απώτερο σκοπό να διχάσουν και να διασπάσουν την Εκκλησία).

Τι απεικονίζουν οι ομάδες και οι ομαδούλες των οπαδών του Αρτεμίου, διασκορπισμένες ανα την Σερβία, εκτός από το σημάδι ότι ο Αρτέμιος πλέον δημιουργεί στην πράξη εκκλησιολογικό σχίσμα; Αυτός, ο οποίος αποκαλεί τον εαυτό του «αγωνιστή υπέρ πίστεως», - αλλά και η παρασυναγωγή του προπαγανδίζει ότι αυτός είναι «ο μοναδικός αγωνιστής υπερ της πίστεως», - στην ουσία ποδοπατεί και αρνείται και τους Ιερούς Κανόνες και την Ιερά Παράδοση και δημιουργεί, ανευ αγάπης και κοινωνίας, νέες, μη ορθόδοξες, μη εκκλησιαστικές, μη κανονικές, μη λειτουργικές θεωρίες περι κάποιας φανταστικής, αυτοδύναμης εκκλησιολογίας, και ως εκ τούτου περι μιας νεας σωτηριολογίας, εξω και πάνω από τα κανονικο-λειτουργικά, αγιοπαραδοσιακά, κεχαριτωμένα, αγαπητικά ορια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως θαυμάσια περιγράφεται στον Απόστολο των εθνών Παύλο στην επιστολή που απευθύνεται προς τους εκρηκτικούς Κορινθίους (10,15), οπου κυριαρχεί  η Ιερά Σύναξη = η Λειτουργία της αγάπης, της πίστεως, της κοινής Θείας Κοινωνίας και της ελπίδας στην ανάσταση ολων στον Ένα Προσωπικο-Καθολικό Χριστό. (Δεν θα επιστρέψουμε ενδεχομένως στην εποχή της προ πολλού ξεπερασμένης εντασης μεταξύ της Εκκλησίας και των «χαρισματούχων» οι οποίοι ανήκαν στην σέκτα των ευσταθιανών και των καθαρών, στην αιρεση των μασσαλιανών και των Βογομίλων; Παρεπιπτόντως να πούμε, ότι θα ηταν θλιβερό και αστείο να θεωρούμε την παρασυναγωγή του Αρτεμίου ως κάποιους «χαρισματικούς»).

Μήπως στην Σερβική - Αγιοσσαβική και μαρτυρική - Εκκλησία εγκαινιάζεται κάποια καινούργια, ελιτίστικη εκκλησιολογία και σωτηριολογία; Ακριβώς πρόκειται για μια εκκλησιολογία και σωτηριολογία η οποία διδάσκει περι της σωτηρίας όχι μέσω του Χριστού και εν τω Χριστώ τω Υιώ του Θεού, εν τη Εκκλησία ως θεανθρώπινο Σώμα, δια της Θείας Χαριτος κανονικώς παραδεδομένο και λαμβανόμενο δια των επισκόπων και του κλήρου, δια των αμοιβαία περιχωρητικών ενοριακών και μοναχικών κοινοτήτων, αλλά μέσω κάποιων προσωπικών σχέσεων με τον «πνευματικό», ο οποίος παραμένει ως ο μοναδικός αγωγός της Θ.Χάριτος.


 Η αιρετική  κίνηση των οπαδών του Αρτεμίου δεν εχει μόνο θεολογικώς αλλά και ψυχολογικώς διαστρεβλωμένο, αντορθόδοξο προφίλ, εικόνα  ξένη προς την καθολική Ορθοδοξία. Οι οπαδοί του Αρτεμίου, οσο το δυνατόν, προσπαθούν ενώπιον του αφελούς λαού μας να πλαστογραφήσουν τις αγιες και εκκλησιαστικο-καθολικές μορφές του Αββά Ιουστίνου και του Επισκόπου Νικολάου και να τους παρουσιάσουν κατ’ εικόνα και ομοίωση δική τους, και όχι «κατ’ εικόνα και ομοίωση» του Χριστού. Προσπαθούν με αυτούς τους αγίους, τους σύγχρονους αγίους Πατέρες της απανταχού Ορθόδοξης Συνοδικοκαθολικής Εκκλησίας στον κόσμο, να δικαιολογήσουν τον τωρινό τους απερίσκεπτο, καταστροφικό για την Εκκλησία αγώνα «κατά των ανεμόμυλων», ισχυριζόμενοι υποκριτικά  και επαναστατικά: «Δεν είμαστε σχισματικοί, δεν θέλουμε το σχίσμα, αναγνωρίζουμε τα αγια Μυστήρια της Εκκλησίας, απλά θέλουμε να διαχωρίσουμε τη θέση μας από τέτοιους αρχιερείς οι οποίοι διώκουν τον πνευματικό μας πατέρα και δεν μας δίνουν το κανονικό απολυτήριο..».

Συγχρόνως, φυσικά, «λησμονούν» όλα οσα ειπαν, εγραψαν και εκαναν τους τελευταίους μήνες, από τα μέσα Φεβρουαρίου μέχρι σήμερα. Δυστυχώς συνεχίζουν με τον ιδιο τρόπο να μιλάνε, να γράφουν,  να κάνουν τα ιδια. Ο «πνευματικός» τους, ο Δεσπότης Αρτέμιος, επιλέγει με ποιόν θα συλλειτουργήσει, και εκείνοι επιλέγουν ποιόν θα εχουν για επίσκοπο, εάν θα είναι ανθρωπος των δικών τους απόψεων η κάποιος «νεωτεριστής» η «αντιπρόσωπος» της Συνόδου, ενώ κάποιους εξ αυτών υποπτεύονται - και «αλάθητα» κατατάσσουν – στην «αίρεση», στον παπισμό, οικουμενισμό  και σε κάθε – ισμό. Ο,τι συμβαίνει με τον Αρτέμιο και με αυτούς, αυτοί το θεωρούν «στημένο», αλλά δεν βλέπουν πόσο στημένο είναι το δικό τους ψευδοζηλωτικό πρόσωπο, πόσο διακωμωδούμενο είναι το μοναχικό σχήμα και μέχρι ποίου βαθμού είναι παραμορφωμένη και αλλοιωμένη – οντως αιρετική – η εκκλησιολογία και η σωτηριολογία, στην οποία δεν υπάρχει το ορθόδοξο εθος και ηθος της χριστοειδούς και εκκλησιαστικής  αγάπης που οικοδομεί, της ορθόδοξης ταπεινοφροσύνης και νηφαλιότητος, του εκκλησιαστικού φρονήματος και του χριστο-νού.

Από όλα συμπεραίνουμε ότι ο Αρτέμιος πιστεύει ότι του εχει επιτραπεί η παραμονή σε ένα μοναστήρι για να το χρησιμοποιεί η αίρεση του και να μπορεί να πραγματοποιήσει την διαστρεβλωμένη της εκκλησιολογία και την ελιτίστικη σωτηριολογία, καλύτερα να πούμε την παρασυναγωγή της, την παραεκκλησία της. Αυτός είναι δυστυχώς, ο απομονωμένος επίσκοπος στην Εκκλησία μας ο οποίος πιστεύει για τον εαυτό του ότι είναι η Σύνοδος και η Ιεραρχία, μόνος του με τα «πνευματικά του παιδιά». Αυτός είναι ο θλιβερός, μελαγχολικός και καταστροφικός διαχωρισμός και χωρισμός από το υπόλοιπο εκκλησιαστικό σώμα του λαού του Θεού στη χώρα του Αγίου Σάββα και των Αγίων Νικολάου και Ιουστίνου, οι οποίοι ποτέ δεν θα ειχαν διανοηθεί μια τέτοια βλάσφημη δυνατότητα.  Γιατί αυτοί ησαν οικοδόμοι της εκκλησίας, και όχι ισοπεδωτές της εκκλησίας: Εκαναν τα πάντα για το Χριστό και τίποτε για τον εαυτό τους και την μάταιη δόξα τους και την μικροφιλοδοξία.

Ο Δεσπότης Αρτέμιος επιδιώκει να βρεί το δίκιο του η επιθυμεί την ειρήνη και την αγάπη στην Εκκλησία; Ο Αγιος Χρυσόστομος – του οποίου τα λόγια θα αναφέρουμε παρα κάτω – ομιλούσε και εγραφε και, αν  και αδίκως εδιώκετο, ετσι συμπεριφερόταν όπως ομιλούσε και εγραφε: «Ουδέν ουτω παροξύνει τον Θεόν, ως το Εκκλησίαν διαιρεθηναι» (Ομιλία 11,4 προς Εφεσίους:  PG. 62.85). Εάν ο Δεσπότης Αρτέμιος θεωρεί ότι του εγινε αδικία, γιατί δεν ανέχεται την αδικία, χαριν του Χριστού, αλλά διαιρεί το λαό του Θεού και σχίζει τον αρραφο χιτώνα του Χριστού;

Αυτός γύρω από τον εαυτό του και γύρω από το ονομα του δημιουργεί τον φτηνό μύθο του «μάρτυρος» και του «διωκόμενου»(με την κραυγαλέα αντίθεση- τους μυστικούς λογαριασμού στις τράπεζες), αλλά ακολουθώντας τον το ιδιο  κάνουν και οι μοναχοί του, οι οποίοι επίσης αυτοπαινεύονται ότι είναι «πνευματικοί αντάρτες» (!). Ακριβώς ο Αγιος πατήρ Ιουστίνος  ομιλούσε και εγραφε εναντίον της «ανταρσίας» και της «παγανιάς» στην Εκκλησία, αλλά ουτε και ο ιδιος  «εκανε τον αντάρτη» όπως αυτό επιθυμούν και κάνουν αυτές οι αλλαζονικές καρικατούρες των μοναχών. Αυτοί, συγκεκριμένα, πάλι περιοδεύουν το Κόσσοβο και τα Μετόχια και ομιλούν στον ειρηνικό λαό εναντίον της Εκκλησίας της οποίας ηγούνται ο Πατριάρχης και οι επίσκοποι αν και ο Πατριάρχης και οι επίσκοποι πέρα ως πέρα πρόσφατα, στην συνεδρίαση της Συνόδου, συνεβούλευσαν τον Επίσκοπο Αρτέμιο να τους ηρεμήσει και ειρηνεύσει.(Συνεχίζεται)

Η διαστρεβλωμένη(=αντορθόδοξη) αντίληψη της Εκκλησίας και της σωτηρίας στη θεωρία και την πρακτική του Επισκόπου Αρτεμίου και της ομάδος των μοναχών και των μαθητών του(Μέρος Β)

Αθανασίου Γιέβτιτς
πρώην Επισκόπου Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης
Μετάφραση απο τα Σερβικά π.Ιωάννης Νικόπουλος 
Πηγή:Ι.Μ.Ρασκοπριζρένης (18-7-2010)

Ο Δεσπότης Αρτέμιος και οι μοναχοί οπαδοί του θυμίζουν, με την δική τους περι μοναχισμού και πνευματικότητος  αντίληψη, την οργάνωση των ρωμαιοκαθολικών μοναχικών ταγμάτων: Ο αρχηγός του τάγματος κάθεται στο Βατικανό και διοικεί τα μοναστήρια ανα τον κόσμο, ανεξάρτητα από τους τοπικούς επισκόπους.(Αυτό ερχεται από εκεί, γιατί σ’ αυτούς ο πάπας είναι πάνω από τους επισκόπους και η εξουσία του δεν αναγνωρίζει την επισκοποκεντρική, ευχαριστιακή εκκλησιολογία των Ιερών Συνόδων και των Πατέρων, δηλαδή της Ιεράς Παραδόσεως).Αυτή η φατρία του Αρτεμίου-εναντίον της οποίας είναι σαφώς οι ιεροί κανόνες ομοιάζει επίσης στην οργάνωση στις προτεσταντίζουσες κινήσεις, μεχρι πρότινος αρκετά ισχυρές στην Ελλάδα, όπως είναι ο «Σωτήρ» και η «Ζωή», οι οποίες επίσης ειχαν τους δικούς τους «υπερ ανω εξουσίας» πνευματικούς και δημιουργησαν αναστάτωση στην Ελληνική Εκκλησία. Γι’ αυτο και αποδυναμώθηκαν. Αρκετα ιδιοι με τον Αρτέμιο και τους οπαδούς του είναι και οι ελληνες παλαιοημερολογειτες, διαιρεμένοι εν τω μεταξύ τουλάχιστον σε 10 μεταξύ τους αντιτιθέμενες παρατάξεις οι οποίες συναγωνίζονται στην «υπεράσπιση» της Ορθοδοξίας, στην πραγματικότητα στην καταστροφή της Εκκλησίας του Χριστού.Κοντά σ’ αυτούς στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό εμφανίσθηκαν και οι ψευδοζηλωτές «αντιοικουμενιστές» , οι οποίοι  στην επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος εκπροσωπούν και διαδίδουν την πράξη της αποτείχησης δηλαδή της απόσπασης από την επίσημη Εκκλησία, της διακοπής των κανονικών σχέσεων, της αρνησης να μνημονεύουν τους αρμόδιους επισκόπους και να κοινωνούν με εκείνους οι οποίοι υποτίθεται ότι είναι «οικουμενιστές» και «προδότες της Ορθοδοξίας». Σ’ αυτή την  περίπτωση, είναι κοντινοί στον παλαιοημερολογείτη Κυπριανό και στους «ενισταμένους» του (κακή χρήση της εκφρασης του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου),με τους οποίους ο Αρτέμιος διατηρούσε ειδικές σχέσεις και αυτό το γνώριζαν στην Ελλάδα, και το γνωρίζαμε και εμείς στην Σερβία.

Ο Αρτέμιος δεν ειναι Επίσκοπος Μητροπόλεως, δεν είναι αρχιποιμένας του ποιμνίου του Χριστού, και δεν μπορεί να εχει-ουτε στην πρώην ιδική του, ακόμη δε λιγώτερο σε άλλη επισκοπή- την ομάδα των «πνευματικών του παιδιών».Γιατι τότε τι είναι ο τοπικός επίσκοπος για τους «φιλοξενούμενους» μοναχούς στην κανονική του περιφέρεια;Και τι επίσκοπος είναι αυτός, ξένος στην Ιερά Παράδοση, ο οποίος καθοδηγώντας τους «οπαδούς» του υπο μορφήν «πνευματικών τέκνων», δημιουργεί διάσπαση και σχίσμα στην κοινότητα της Εκκλησίας της αντίστοιχης επισκοπής, αλλά και ολόκληρης της Καθολικής μας Εκκλησίας; Και που τους οδηγεί - δίχως αγάπη εναντι των εν Χριστώ αδελφών, των ζωντανών μελών του Ζώντος Χριστού; Και πως αυτή η ομάδα («παρασυναγωγή») θα σχετισθεί με τον κανονικό τοπικό επίσκοπο και το ποίμνιο του-και όχι του Αρτεμίου;.Ηδη βλέπουμε επι παραδείγματι στην Μητρόπολη Ζίτσης αγνοούν τον τοπικό επίσκοπο.

Ο Αρτέμιος απλά δεν εχει κανένα κανονικό ουτε εκκλησιολογικό ερεισμα για την αντίληψη του αυτή περι Εκκλησίας. Στην Εκκλησία η σωτηρία δεν πραγματοποιείται μέσω «πνευματικού», ιδιαιτέρως όταν εχει τοποθετηθεί αυθαίρετα πάνω από τον επίσκοπο εκτός των κανονικών πλαισίων της εκκλησιαστικής τάξης, αλλά με την ταπεινή και αυτοθυσιαστική τήρηση των κανόνων, με την αγάπη και την διακονία της πνευματόσδοτης τάξης και σειράς της ευχαριστιακής-επισκοποκεντρικής εκκλησιολογίας,
στην οποία και η σωτηρία είναι εγγυημένη στην κοινωνία της πίστεως και της Αγάπης. Γιατί η Εκκλησία είναι ο Οικος του Πατρός, η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος και η κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, υπερ ανω του Οποίου δεν μπορεί να είναι κανένας «πνευματικός» η «πνευματικός πατήρ».Εν κατακλείδι και οι δυο εννοιες είναι αγνωστες στους ιερούς κανόνες.

 (Ο Αρτέμιος πιθανόν αναφέρεται στην μοναχική παράδοση, αλλά αυτή μπορεί να ισχύει μόνο στα πλαίσια της κανονικής αρμοδιότητος και ευλογίας του επισκόπου ως  κεφαλή της τοπικής Εκκλησίας, και όχι αρμοδιότητος κάποιου «επισκόπου ανευ επισκοπής». Το οτι η εξομολόγηση είναι αναγκαία  και σωτηριώδης για τον χριστιανό, ιδιαιτέρως δε για τον μοναχό, αυτό είναι ξεκάθαρο σε ολους τους αγίους Πατέρες. Αλλά ποια, τι ειδους και σε ποιον  η εξομολόγηση; Γράφει ο Αγιος Αναστάσιος ο Σιναίτης: «Εάν ευρεις ανδρα πνευματικό, ειλικρινή, ο οποίος μπορεί να σε θεραπεύσει από την αμαρτία, εξομολογείσου σ’ αυτόν χωρίς εντροπή και με πίστη, σαν στον Κύριο, και όχι σαν σε ανθρωπο».

Όμως παραθέτει την πρώτη επιστολή του Ιωάννου(1,9), και τα συμφραζόμενα δείχνουν ότι μόνο το αιμα του Υιού του Θεού καθαρίζει από την αμαρτία εκείνον που ταπεινά αναγνωρίζει ότι είναι αμαρτωλός και μετανοεί για τις αμαρτίες.(Ερωτήσεις και απαντήσεις, 6: PG 89, 372). Στη συνέχεια ο Αγιος Αναστάσιος αναφέρει πολλούς Πατέρες της Ανατολής, οι οποίοι ομιλούν ότι η εξομολόγηση πρέπει να είναι ειλικρινής εξομολόγηση των ιδίων και όχι ξένων αμαρτιών, και ότι μόνο ετσι συγχωρεί ο Θεός, και όχι ο ανθρωπος.

-Τι λοιπόν εξομολογούνται στον Αρτέμιο τα «πνευματικά του τέκνα» όταν συνεχίζουν να επαναστατούν εναντίον της εκκλησιαστικής τάξης και να συκοφαντούν τους κανονικούς τους επισκόπους, αλλά και την Ιερά Σύνοδο, την Ιεραρχία, τον Πατριάρχη; Η προ καιρού ανοικτή επιστολή τους στον Τοποτηρητή της Μητροπόλεως Ρασκοπριζρένης, Μητροπολίτην Αμφιλόχιο, επιβεβαιώνει κατά τον καλλίτερο τρόπο ποιοι είναι οι καρποί της «πνευματικότητος» του Αρτεμίου επι των εν λόγω μοναχών: Αυτοί δεν εχουν ουτε το γράμμα μ της μοναχικής εντιμότητος και υπόσχεσης, της οποίας η ουσία και ο πυρήνας είναι η ταπείνωση, η υπακοή, η αποταγή του παλαιού ιδίου αμαρτωλού θελήματος, του αυτοέπαινου και της αυτοδικαίωσης).(Συνεχίζεται)