Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009

Μια παραβολη σκάνδαλο


ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

Λουκ. ιη 10-14

Με τη σημερινή ευαγγελική περικοπή η Εκκλησία μας μας εισάγει στο Τριώδιο, που είναι μια περίοδος πνευματικής προετοιμασίας, μετάνοιας, ασκησης και νηστείας, εν οψει των συγκλονιστικών γεγονότων που ακολουθούν, αυτών της Μ.Εβδομάδος και του Πάσχα.

Ο Τελώνης και ο Φαρισαίος εκπροσωπούν δυο εντελώς διαφερετικούς κόσμους:

Ο Τελώνης θεωρείται ως αμαρτωλός και παράδειγμα προς αποφυγήν από τους θρησκευτικούς ανθρώπους.

Ο Φαρισαίος θεωρείται ως ο κλασσικός θρησκευτικός τύπος που πείθει ολους για τις αρετές του και τις αγαθοεργίες του.

Και όμως τη λογική αυτή την ανατρέπει το Ευαγγέλιο!

Ο Φαρισαίος, πράγματι ηταν ανθρωπος της προσευχής, της νηστείας και της φιλανθρωπίας. Ηταν συντηρητικός ανθρωπος, ηθελε την αυστηρή εφαρμογή του Μωσαικού Νόμου και των Λατρευτικών διατάξεων. Γι’ αυτό και θα περίμενε κανείς να εύρισκε δικαίωση ενώπιον του Θεού.

Ο Θεός όμως εχει αλλα κριτήρια. Δεν παρασύρεται από την εξωτερική μας συμπεριφορά και την θρησκευτική μας αυτοαπασχόληση. Τα κριτήρια του Θεού εχουν να κάνουν με το ταπεινό φρόνημα.


Μέσα στο ναό εχουμε δυο διαφορετικές συμπεριφορές:

α) Ο Φαρισαίος προσεύχεται για να αυτοεπιβεβαιωθεί:

-ότι δεν είναι «ωσπερ οι λοιποί των ανθρώπων», δηλαδή «αρπαγες, αδικοι, μοιχοί»

-ότι είναι ξεχωριστός αφου «νηστεύει δις του σαββάτου» και αποδίδει το 1/10 στους πτωχούς

-και προ παντός ότι δεν είναι «ως ουτος ο Τελώνης.

β) Αντίθετα ο Τελώνης εχει κατεβασμένα τα μάτια, σε μια ακρη και «μαστιγώνει» τον εαυτό του, ζητώντας το ελεος του Θεού: «ιλάσθητι μοι τω αμαρτωλώ».


Το συμπέρασμα είναι συγκλονιστικό:

-Ο μεν Τελώνης δικαιώνεται: «κατέβη δεδικαιωμένος εις τον οικον του»,

-Ο δε Φαρισαίος καταδικάζεται από τον ιδιο το Θεό.

Με αλλα λογια, οποιος υπερηφανεύεται θα ταπεινωθεί, ενώ οποιος ταπεινώνεται θα υψωθεί.

Το κριτήριο αυτό του Θεού σκανδαλίζει, γιατί είναι διαφορετικό από τη δική μας εκτίμηση.Απορρίπτεται ο θρησκευτικός ανθρωπος και γίνεται αποδεκτός ο κοσμικός ανθρωπος.

Αυτό δεν σημαίνει ότι με την παραβολή αυτή καταξιώνονται οι κοσμικοί και απαξιώνονται οι θρησκευτικοί ανθρωποι.

Ο Φαρισαίος δεν κατακρίνεται για τις αρετές του, αλλά γιατί στηρίζεται στον εαυτό του και όχι στο ελεος του Θεού. Και ο Τελώνης δεν επαινείται για την αμαρτωλότητα του, αλλά γιατί αισθάνεται την αναξιότητα του.

Η εγωιστική απόρριψη του συνανθρώπου οδήγησε στο σημερινό σκάνδαλο της παραβολής.

Το πρόβλημα των προσωπικών σχέσεων και ο συνάνθρωπος θα μπούν στο στόχαστρο της Σαρακοστής. Ο σκοπός της Σαρακοστής είναι ακριβώς αυτός: «Η αποκέντρωση της καρδιάς μας». Αν δεν βγάλουμε τον εαυτούλη μας από το επίκεντρο των ενδιαφερόντων μας, αν δεν ανοίξουμε μέσα μας χώρο για το Θεό και τον συνάνθρωπο, αχρηστη θα είναι η οποιαδήποτε δοκιμασία μας (προσευχή, νηστεία κ.λ.π.) και αυτή τη Σαρακοστή. Καλό Τριώδιο!

Δεν υπάρχουν σχόλια: