Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Πᾶμε στά Ἅγια Λείψανα…


Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου
Θά πᾶμε στά Ἃγια Λείψανα… Αὐτή τήν φωνή ἀκούω στά αὐτιά μου ἀπό τότε πού ἤμουν παιδί, τόσο ἔντονα, πού ξυπνᾶνε μέσα μου μνῆμες καί θύμησες ἀπό τό παρελθόν.

Κάθε χρόνο στίς 22 τοῦ Μάη, ἡ Τρίπολη, λαμπροφορεῖ καί ἀγάλλεται ὑποδεχομένη τόν ἀτίμητο θησαυρό πού φυλάσσεται στό Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῶν Βαρσῶν, τά ἅγια Λείψανα τῶν λαμπρῶν καί κλεινῶν Νεομαρτύρων Δημητρίου καί Παύλου, οἱ ὁποῖοι κατά τά μαῦρα γιά τήν Πατρίδα καί τό Γένος, χρόνια της πικρῆς σκλαβιᾶς, ἔδωσαν τό αἷμα τους, τή ζωή τους, τά πάντα, ὁμολογοῦντες τήν ἀλήθεια, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός καί ὅτι αὐτός ὁ τόπος, ἡ Ἑλλάδα δηλαδή μόνο ἑνωμένη μέ τόν Ἐσταυρωμένο καί Ἀναστάντα Σωτῆρα, μπορεῖ νά σταθῇ ὄρθια, νά προχωρήσῃ, νά ἀποτινάξῃ κάθε μορφή δουλείας, νά μεγαλουργήσῃ, νά διακριθῇ στό παγκόσμιο στερέωμα, ὡς μία χώρα μέ ἀξία πνευματική καί δύναμη, ὥστε νά τήν ὑπολογίζουν καί νά τήν σέβωνται οἱ ἑταῖροι της καί ὅλοι οἱ ἄλλοι.


Αὐτή τή φωνή ἤκουα, ὅταν ὡς Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βαρσῶν, δεχόμουν τούς πονεμένους, τούς ἀσθενεῖς, τούς ἀνθρώπους πού ἤθελαν νά ἀκουμπήσουν στά Ἅγια Λείψανα, πιστεύοντας ἀκράδαντα, ὅτι ἔχουν χάρη ἀπό τόν Θεό καί δύναμη, ἀφοῦ οἱ ἅγιοί μας ἀγωνίστηκαν ψυχοσωματικά καί ἐμαρτύρησαν γιά τοῦ Χριστοῦ τήν ἀγάπη, γιά τήν καταξίωση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, γιά νά ἐμπεδώσῃ ὁ ἄνθρωπος ὅτι πατρίδα μας αἰώνια καί μόνιμη δέν εἶναι ὁ τόπος αὐτός, ἀλλά ὁ οὐρανός.

Ἔβλεπα ἀνθρώπους νά προσπίπτουν, νά ἀγκαλιάζουν τά χαριτόβρυτα Λείψανα καί ἐνωτιζόμουν τόσο ἔντονα τήν φωνή τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου: « Προσπέσωμεν αὐτῶν τοῖς Λειψάνοις, συμπλακῶμεν αὐτῶν ταῖς θήκαις. Δύνανται γάρ καί θῆκαι μαρτύρων πολλήν ἔχειν δύναμιν, ὥσπερ οὖν καί τά ὀστᾶ τῶν μαρτύρων πολλήν ἔχειν τήν ἰσχύν».

Πᾶμε στά ἅγια Λείψανα, ἤκουα νά λένε οἱ εὐεργετηθέντες ἀπό τούς Ἁγίους, οἱ θεραπευθέντες ἀπό ἀνίατες ἀσθένειες, οἱ ἐλευθερωθέντες ἀπό τά δαιμόνια καί τόσοι ἄλλοι οἱ ὁποῖοι παντιοτρόπως ἐδέχθησαν τήν δωρεάν παρά Κυρίου, διά πρεσβειῶν τῶν ἁγίων μας. Πᾶμε στά ἃγια Λείψανα, γιά νά εὐχαριστήσωμε τούς Ἁγίους. Καί πάλι ὁ Ἱερός Χρυσόστομος ἔρχεται νά δικαιολογήσῃ τήν σπουδήν τῶν εὐεργετηθέντων « Ὅσα γάρ οὐκ ἰσχύει πλοῦτος καί χρυσίον, τοσαῦτα ἰσχύει τῶν ἁγίων τά λείψανα. Χρυσίον μέν γάρ, οὔτε νόσον ἀπήλασε πώποτε, οὔτε θάνατον ἐφυγάδυεσε, μαρτύρων δέ ὀστᾶ ἀμφότερα ταῦτα εἰργάσατο».

Πᾶμε στά ἅγια Λείψανα, ἀκούω κάθε ἡμέρα καί ὡς Ἀρχιερεύς, στήν μεγαλούπολη τῶν Πατρῶν καί βλέπω μετά βαθυτάτης συγκινήσεως καί δέους καί συνοχῆς καρδίας, πλήθη ἀνθρώπων, μικρῶν καί μεγάλων νά γονατίζουν μπροστά στή χαριτόβρυτη Κάρα τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, γιά νά προσκυνήσουν τήν Ἱερά του Πρωτοκλήτου Κεφαλή.

Βλέπω φοιτητές νά προσκυνοῦν μέ δέος τόν τάφο τοῦ Ἁγίου ὅπου φυλάσσεται ἀπότμημα τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου τῆς χειρός του, νά κατασπάζωνται τόν Σταυρό τοῦ Μαρτυρίου του καί νά καταφιλοῦν τήν ἁγία Κάρα του. Βλέπω νέα ζευγάρια, νά προσπίπτουν αἰτοῦντες ἐνίσχυση στή ζωή τους.

Συγκλονίζομαι ὅταν εὑρίσκωμαι ἐνώπιον τῆς πολλῆς εὐλαβείας γονέων, οἱ ὁποῖοι ξαπλώνουν τό ἄρρωστο παιδί τους ἐπί τοῦ τάφου τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, αἰτούμενοι τήν ἴαση τήν ὁποίαν ἀδυνατοῦν νά προσφέρουν, ἀνθρωπίνως, οἱ Ἰατροί ( Εὐχηθεῖτε ὃλοι νά γίνῃ καλά ἡ μικρή Δαβιδούλα).

Πᾶμε νά προσκυνήσωμε τόν ἅγιο Ἀπόστολο Ἀνδρέα, ἤκουα στή Ρουμανία, ὅταν μεταφέραμε ἐκεῖ τήν Ἁγία Κάρα τοῦ Πρωτοκλήτου, κατόπιν αἰτήματος τοῦ Ρουμανικοῦ Λαοῦ, διά τοῦ Πατριάχου του. Τότε μιά λαοθάλασσα γιά δέκα ἡμέρες, ἐπί εἰκοσιτετραώρου βάσεως, ἑκατομμύρια Ρουμάνων καί ἄλλων Εὐρωπαίων, προσήρχοντο γιά νά προσκυνήσουν τόν χαριτόβρυτο θησαυρό.

Ἔχει μεγάλη σημασία, γιά τά δικά μας δεδομένα τό γεγονός ὅτι ἐκεῖ, ἐκτός ἀπό τόν Πατριάρχη καί τήν Ἱεραρχία, τόν Κλῆρο καί τόν Λαό, μᾶς ἐδέχθη καί μᾶς εὐχαρίστησε στό Προεδρικό Μέγαρο ὁ Πρόεδρος τῆς χώρας.

Ἔκθαμβος στήν κυριολεξία ἔμεινα, ὅπως καί ὅσοι ἀδελφοί εὑρίσκοντο μαζί μου, ὅταν μεταφέραμε τόν Σταυρό τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου στή Ρωσία, Οὐκρανία, Λευκορωσία, ὅπου ἑκατομμύρια Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἐπί εἰκοσιδύο ἡμερονύκτια, κατέφθαναν γιά νά προσκυνήσουν τό ἱερώτατο ξύλο ἐπί τοῦ ὁποίου ἐτελειώθη ἐν Πάτραις, ὁ Πρωτόκλητος Μαθητής καί μιμητής τοῦ πάθους τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ἐπικεφαλῆς τοῦ ἀμετρήτου πλήθους τῶν πιστῶν, ἡ θρησκευτική καί πολιτική Ἡγεσία τῆς Ρωσίας καί τῶν ἄλλων χωρῶν, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν τό στῖγμα καί τό ὀρθόδοξο ἦθος τῶν λαῶν τῶν ὁποίων ἡγοῦνται.

Πᾶμε στά Ἅγια Λείψανα τῆς Ἁγίας Βαρβάρας, ἀκούομε ὅλες αὐτές τίς ἡμέρες, ἀπό χιλιάδες Ἕλληνες, πού καταφθάνουν ἀπό ὅποια γωνιά τῆς Πατρίδος μας γιά νά προσκυνήσουν τά τιμιώτερα λίθων πολυτελῶν τῆς Μεγαλόμαρτυρος Λείψανα, πού μετεφέρθησαν στήν Ἀττική γῆ, γιά λίγες ἡμέρες, ἀπό τήν Ἰταλία.

Σκέπτομαι κάθε φορά πού πλησιάζω τά ἅγια Λείψανα. Τί θά εἴμασταν χωρίς αὐτή τήν εὐλογία καί τή δωρεά τοῦ Θεοῦ! Τί θά ἦταν ἡ Ἑλλάδα μας χωρίς αὐτή τήν σποράν τῆς χάριτος, τά χαριτόβρυτα δηλ. ὀστέα τῶν Ἁγίων μας, τά ὁποῖα ὡς βοτάνη ἱερά ἀνέτειλαν καί ἀνατέλλουν ἀπό τήν γῆ, ἡ ὁποία φιλόστοργα τά κράτησε στά σπλάχνα της καί πολλά τῶν ὁποίων, ἐξῆλθαν ἀνέπαφα ἀπό τόν χρόνο καί τῆς φύσεως τά στοιχεῖα καί τήν φθορά.

Ποιά παρηγορία θά εἴχαμε ἄν ἐστερούμεθα τῶν ἱερῶν μαρτυρικῶν Λειψάνων, τά ὁποῖα εὐωδιάζουν τήν εὐωδία τοῦ οὐρανοῦ καί ἀποπνέουν τόν ἀέρα τῆς χαρᾶς καί τῆς ἀγαλλιάσεως, τήν δρόσον τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας! Θά συνεχίσῃ ὁ Ἱερός Χρυσόστομος:

«… ἐπί τάς θήκας τῶν μαρτύρων ἔλθωμεν, ὅτι ὑψηλότερον ἡμῶν τό φρόνημα γίνεται, εὐτονωτέρα ἡ ψυχή, μείζων ἡ προθυμία, θερμοτέρα ἡ πίστις…»

Γι’ αὐτό φρίττουν οἱ δαίμονες, γι’ αὐτό ἐνοχλοῦνται οἱ ἄπιστοι, γι’ αὐτό φρυάττουν ἡ τῆς εὐσεβείας πολέμιοι, ὅτι μεγάλη ἡ εὐλάβεια, ὃτι πληθύς τῶν εὐσεβῶν προσέρχεται, ὃτι ἡ ἀπιστία αἰσχύνεται, ὃτι ἡ ἁμαρτία ἀπελαύνεται, ὃτι ἡ χάρις ὁμολογεῖται, ὃτι τό ἔλεος τοῦ Κυρίου διακηρύττεται.

Γι’ αὐτό καί τόσος ὁ θόρυβος, τόσον τό μένος, τοσαύτη ἡ ὄχληση, τοιαύτη ἡ ἀντίθεος σπουδή. Διά τοῦτο μέγας ὁ πόλεμος, διαρκής ἡ φρικτή ἐναντίον τῶν ἱερῶν Λειψάνων μανία καί περίπλοκη ἡ σατανική ἐπίθεση.

«Μήπως ἄλλον τί ἀνέμενες, τῆς εὐσεβείας ἐραστά;» Θά ρωτοῦσε ἅγιος της Ἐκκλησίας μας.

Δέν ἐκπληττόμεθα διά τά ξίφη καί τά δόρατα, δέν ἀποροῦμεν διά τήν χολή καί τό ὄξος, ἀλλά λυπούμεθα διότι ἀκούομε τόν Κύριό μας, ἰδιαιτέρως διά τήν Πατρίδα μας καί διά τούς, ἐκ τῶν Ἑλλήνων, πολεμίους τῆς πίστεως νά ἐπαναλαμβάνῃ… « Περίλυπος ἐστίν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου». Λησμονήσατε, λέγει Κύριος, τήν εὐεργεσίαν. Ἀπεμπολήσατε τήν σωτηρίαν. Ἀγνώμονες ἀνεδείχθητε διά τήν μεγάλη εὐλογία καί χάριν τῆς ἐλευθερίας…».

Ἡμεῖς ἐκ βάθους ψυχῆς τήν συμπαθεστάτην τοῦ Κυρίου ἀγαθότητα καθικετεύωμεν. Μή στήσης ἡμῖν Κύριε τήν ἁμαρτίαν ταύτην. Παίρνομε ἐμεῖς στούς ὣμους μας αὐτήν ἁμαρτία. Ἳλεως γενοῦ ἡμῖν διά πρεσβειῶν τῆς ὑπερευλογημένης Μητρός Σου καί τῶν Ἁγίων Σου ἁπάντων, ὧν τά Λείψανα κατέλιπας ἡμῖν. Μακροθύμησον ἐφ’ ἡμᾶς. Φώτισον τόν ἐσκοτισμένον νοῦν καί τάς ζοφεράς διανοίας τῶν ὑβριστῶν Σου, οἵτινες, ὡς ὁ ἄφρων μαθητής, ἠγνόησαν τήν θυσιαστικήν ἀγάπην καί ἐπρόδωσαν τήν μέχρις ἅδου κάθοδόν Σου καί ἀσέβησαν διά λόγων καί σκέψεων πρός τόν πανάγιον Τάφον Σου, ἀπ’ ὅπου τό Φῶς τῆς Ἀναστάσεώς Σου τά πέρατα τῆς γῆς καταυγάζει.

Ἀπό τόν Οὐρανό ἀκούετε ἡ θεία φωνή. «Μά εἶναι Ἕλληνες, ζῶντες στή χώρα τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως, τήν ὁποίαν ἐπεσκίασε θαυμαστῶς ἡ χάρις καί ἠλέησε ἡ δωρεά τοῦ Ὑψίστου…»

Ἐμεῖς ἐπιμένομε ἱκευτεύοντες καί ὁρῶντες ἔνδακρυ τήν Θεοτόκο, τούς Ἁγίους Ἀποστόλους, τούς Ἁγίους Μάρτυρας, τήν Ἁγία Βαρβάρα, τούς Ἁγίους Νεομάρτυρας, νά μᾶς συνοδεύουν στίς προσευχές, ἤ μᾶλλον νά προεξάρχουν, ἐπαναλαμβάνομε.

Μή στήσης αὐτοῖς Κύριε τήν ἁμαρτίαν ταύτην.

Μέμνησο Κύριε τῆς εὐσεβείας τῶν εὐσεβῶν.

Σῶσον Κύριε τόν τόπον τοῦτον καί ἐλέησον ἡμᾶς τούς παίδας τῶν ἡρώων καί μαρτύρων, τούς πολλάς ἁμαρτάνοντας.

Λυπήσου μας Κύριε καί ὁδήγησον τούς ἀγνώμονας καί τούς ἄφρονας, τούς ὑβριστάς καί ἁγιομάχους εἰς ὁδόν θεογνωσίας καί σωτηρίας.


Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Το συγκινητικό μήνυμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ.Χρυσοστόμου στους μαθητές που δίνουν Πανελλήνιες


«Ἀγαπητά μου παιδιά,

Καθὼς ἑτοιμάζεσθε νὰ καθίσετε στὰ θρανία, γιὰ νὰ διαγωνισθῆτε στὶς Πανελλαδικές ἐξετάσεις, αἰσθάνομαι τὴν ἀνάγκη, ὡς πνευματικός σας πατέρας, νὰ ἐπικοινωνήσω μαζί σας καὶ νὰ ἐκφράσω τὰ συναισθήματα, ποὺ κατακλύζουν τὴν καρδιά μου γιὰ σᾶς.

Εἴμαστε μαζί σας στὴν προσπάθειά σας, νὰ κατακτήσετε τὴν ζωὴ, ποὺ ἀνοίγεται μπροστά σας καὶ εἶναι τόσο ὡραία. Ὁ ἀγώνας σας νὰ γίνετε φοιτητὲς σὲ μιά Σχολὴ, ποὺ ἐσεῖς ἔχετε ἐπιλέξει, εἶναι ἕνα καίριο σημεῖο αὐτῆς σας τῆς προσπάθειας. Βεβαίως δὲν εἶναι καὶ οὔτε πρέπει νὰ εἶναι τὸ μόνο.

Μέχρι τώρα μέσα ἀπὸ τὴ μελέτη καὶ τὴν ἐνασχόληση μὲ τὴν γνώση, στὸ σχολεῖο, στὸ σπίτι κ.λ.π. διευρύνετε τὸν ὁρίζοντα τοῦ νοός σας καὶ τώρα ἦλθε ἡ ὥρα νὰ καταθέσετε τὸν κόπο σας, ὥστε νὰ πάρετε τὴν πνευματική σας ἀμοιβή.

Στεκόμαστε κοντὰ σας μὲ ἀγάπη, διότι εἶστε ὅ,τι ὡραιότερο ἔχομε. Εἶστε ἡ ἐλπίδα μας, ἡ χρυσὴ ἐφεδρεία γιὰ τὸ μέλλον τῆς πατρίδος καὶ τῆς κοινωνίας μας γενικώτερα. Τὰ χρυσά σας ὄνειρα, εἶναι ἡ δική μας δύναμη. Ὁ πόθος σας γιὰ τὴ ζωή, εἶναι ἡ ἀναψυχή μας καὶ ἡ δίψα σας γιὰ τὴν γνώση, ἡ ἀπαντοχή μας.

Αὐτή μας ἡ ἀγάπη ἐκφράζεται:Πρῶτον μὲ τόν λόγο μας, ποὺ εἶναι πηγαῖος καὶ ἀπαύγασμα τῆς καρδιᾶς μας. Αὐτός ὁ λόγος εἶναι δικός σας ἐπιστηριγμὸς καὶ προέρχεται ἀπὸ τὸ οὐσιαστικὸ ἐνδιαφέρον μας γιὰ σᾶς. Ἐξ ἄλλου ὅ,τι ἔχομε στὴν καρδιά μας, ὅπως λέγει ὁ Λαὸς τὸ ἐκφράζομε μὲ τὸ στόμα μας καὶ τὴν ματιά μας.

Πάντοτε ὁ καλὸς ὁ λόγος ἔδιδε καὶ δίδει χαρὰ στοὺς ἀνθρώπους. Ὅταν λοιπόν, μιλᾶμε γιὰ σᾶς, αἰσθανόμαστε ἐμεῖς πρῶτοι, τὸν γλυκασμὸ καὶ τὴν ἀγαλλίαση.
Δεύτερον μὲ τὴν προσευχή μας. Παιδιά μου, γνωρίζω ὅτι πολλὰ μποροῦμε νὰ σᾶς προσφέρομε μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις. Ὅμως ὅσα καὶ ἂν σᾶς προσφέρωμε ἐμεῖς, εἶναι ἐλάχιστα μπροστὰ σὲ ἐκεῖνα, ποὺ σᾶς προσφέρει ὁ Θεός.

Ἕνας πολὺ πνευματικὸς ἄνθρωπος ἔλεγε σὲ μιά του ἀναφορὰ στὸ θέμα τῆς προσευχῆς. «Ὅταν ἀγαπᾶς κάποιον τοῦ δίδεις μεγάλη χαρά. Ὅταν ἀγαπᾶς καὶ ἐκφράζεις μὲ λόγια πηγαῖα αὐτὴ τὴν ἀγάπη, τὸν ἐνισχύεις πολὺ καὶ τοῦ προσφέρεις πνευματικὴ ἀναψυχὴ καὶ εὐεργεσία.

Ὅταν τὸν ἀγαπᾶς καὶ προσεύχεσαι, τοῦ προσφέρεις δύναμη ἀνυπολόγιστη, ἀφοῦ τὸν ἀναθέτεις στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ ἱκετεύεις τὸν Θεὸν νὰ τὸν σκέπῃ καὶ νὰ τὸν ἐνισχύῃ». Καὶ μεῖς, παιδιά μου ἀγαπητὰ καὶ εὐλογημένα, αὐτὸ κάνομε πάντοτε, ἰδιαιτέρως ὅμως αὐτὲς τὶς ἡμέρες. Γονατίζομε καὶ θερμὰ παρακαλοῦμε τὸν Κύριό μας γιὰ σᾶς. Τὸν ἱκετεύομε νὰ σᾶς ἐνισχύῃ στὸν ὡραῖο καὶ τίμιο ἀγῶνα σας. Νὰ σᾶς χαριτώνῃ στὶς ἐξετάσεις. Καὶ ἐπειδὴ πάλι ἀδύναμοι αἰσθανόμεθα σ’ αὐτὴ τὴν ἱκεσία, προστρέχουμε καὶ παρακαλοῦμε νὰ μεσιτεύσουν γιὰ σᾶς, τὴν Παναγία μας, τὸν Ἅγιο Ἀπόστολο Ἀνδρέα καὶ ὅλους τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας.

Τὸ πανσεβάσμιο πρόσωπο τῆς Παναγίας μας δέχεται τὶς δεήσεις μας γιὰ τὴν ἐπιτυχία σας. Γιὰ σᾶς ἀνάβομε τῆς Μεγαλόχαρης, Γηροκομίτισσας καί Ἐλεούσας τὸ καντήλι. Γιὰ σᾶς τὸ κερὶ κρατᾶμε μπροστὰ στὴν Παναγία μορφή της καὶ παρακαλοῦμε γιὰ τὸν φωτισμό σας.

Γιὰ χάρη σας τελοῦμε τὴν Θεία Λειτουργία ἐπὶ τοῦ Τάφου τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου καί γιὰ σᾶς ἀγρυπνοῦμε θερμοπαρακαλώντας τὸν Πρωτόκλητο μπροστὰ στὴν Ἁγία Κάρα του καὶ τὸν Σταυρὸ τοῦ μαρτυρίου του.

Αὐτὴ ἡ ἀγάπη ἐκφράζεται ἀκόμα μὲ τὴν θερμή εὐχή μας γιὰ τὴν ἐπιτυχία σας. Αὐτὴ ἡ εὐχὴ δὲν εἶναι ἕνας τυπικὸς λόγος, ἀλλὰ ὁ πόθος μας νὰ σᾶς δοῦμε εὐτυχισμένους, νὰ χαροῦμε μαζί σας καὶ νὰ σᾶς καμαρώσωμε ψηλά, ὅσο πιὸ ψηλὰ ἔχετε φανταστεῖ καὶ ἐπιθυμεῖτε.

Αὐτὴ ἡ εὐχὴ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἐλπίδα γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ στόχου σας, ἀλλὰ εἶναι ἡ βεβαιότητα γιὰ τὴν νίκη σας. Αὐτὲς τὶς ὧρες τοῦ ἀγῶνα σας, σκεπτόμαστε καὶ τοὺς γονεῖς σας, οἱ ὁποῖοι ἀγρυπνοῦν μαζί σας καὶ μοιράζονται τὴν ἀγωνία σας, τοὺς πόθους σας καὶ τοὺς κόπους τῆς μελέτης καὶ τῆς ὅλης ἐργασίας, τὴν ὁποία καταβάλλετε γιὰ νὰ ἀναδειχθῆτε νικητές.

Εὐχόμαστε καὶ σὲ αὐτοὺς δύναμη ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ ἐνίσχυση, ὥστε νὰ στέκωνται δίπλα σας καὶ νὰ σᾶς στηρίζουν μὲ τὴν πολλή τους ἀγάπη. Αὐτοὶ θὰ χαροῦν πρῶτοι μαζὶ μέ σᾶς. Αὐτοί θὰ δακρύσουν ἀπὸ ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὴν ἐπιτυχία σας.Ὅμως παιδιά μου, δὲν εἶναι μόνο ἡ κοσμικὴ γνώση, ποὺ πρέπει νὰ μᾶς ἐνδιαφέρῃ. Αὐτὴ εἶναι πρόσκαιρη καὶ πεπερασμένη. Ἀξίζει βεβαίως νὰ τὴν ὑπηρετοῦμε καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἀπόκτησή της.

Ὑπάρχει καὶ ἡ κατὰ Θεὸν γνώση καὶ σοφία, ἡ ὁποία εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερη ἀπὸ τὴν κοσμική. Αὐτὴ εἶναι ὑπόθεση ἐσωτερικῆς καθαρότητος, ἀγώνων πνευματικῶν, κοινωνίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό, φωτισμοῦ τοῦ νοὸς καὶ τῆς καρδίας. Ἂν παιδιά μου ἀποκτήσετε τὴν πρώτη γνώση μόνο, τὴν κοσμικὴ δηλαδή, τότε τίποτε δὲν θὰ καταφέρετε στὴ ζωή σας. Ἂν ὅμως ἐνδιαφερθῆτε, ἀγωνιστῆτε, ἀγαπήσετε καὶ ἐπιτύχετε καὶ τὴν κατά Θεὸν γνώση, τότε θὰ ἔχετε ἐντὸς σας τὸ πλήρωμα τῆς χαρᾶς.

- Παιδιά μου, κοντὰ στὶς ὅποιες προσπάθειές σας μέσα ἀπό τὴν μελέτη, τὶς ὅποιες δικές μας εὐχές, ὑψῶστε τὰ μάτια σας καὶ τὴν καρδιά σας στὸ Θεὸ μὲ ἐμπιστοσύνη ἀπόλυτη καὶ νὰ εἶστε βέβαιοι γιὰ τὴν βοήθειά Του, ἡ ὁποία θὰ σᾶς ὁδηγήσῃ στὴν ἐπιτυχία καὶ τὴ χαρά.

Καὶ τὸ ἁπλὸ «Κύριε ἐλέησον» ἢ «βοήθησέ με Κύριέ μου», ὁ Θεὸς τὸ ἀκούει, τό καταγράφει καὶ ἀποστέλλει τὴ Χάρη Του. Καὶ τὴν βαθειὰ ἱκεσία καὶ δέηση, «Παναγιά μου βοήθησέ με», ἡ Παναγία μας, τὴν μεταφέρει στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ.

- Θὰ τελειώσω τὴν ἀναφορά μου σὲ σᾶς καὶ τὸν ἀγῶνα σας μὲ μιά προσωπική μου, συγκλονιστικὴ ἱστορία. Ὅταν ἐμεῖς δίναμε ἐξετάσεις γιὰ τὸ Πανεπιστήμιο, τὰ πράγματα ἦταν πιὸ δύσκολα. Ὁ συναγωνισμὸς πολὺ μεγάλος. Φεύγαμε ἀπὸ τὸν τόπο μας καὶ πηγαίναμε σὲ μεγάλες πόλεις, γιὰ πολλὲς ἡμέρες προκειμένου νὰ δώσωμε ἐξετάσεις, μὲ τὶς ὅποιες δυσκολίες.

Ἔτσι λοιπόν, ὅλοι οἱ Πελοποννήσιοι ἐξεταζόμασταν στὴν Πάτρα. Ἦταν Αὔγουστος τοῦ 1977. Ξεκίνησα ἀπὸ τὴν Τρίπολη, μὲ τὸ λεωφορεῖο γιὰ τὴν Πάτρα. Φτάσαμε ἐνθυμοῦμαι στὰ Καλάβρυτα καὶ ἀφοῦ περάσαμε πολλὰ χωριὰ καταλήξαμε στὴν πόλη τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου. Κάποια στιγμὴ κατά τήν διαδρομή, κοιτάζοντας ἀπὸ τὸ παράθυρο τοῦ λεωφορείου, εἶδα στὸ βάθος μιᾶς χαράδρας, ἕνα μοναστήρι. Φαινόταν κόσμος πολύς. Ἦταν 23 Αὐγούστου. (Τήν περίοδο ἐκείνη ἕως καί τό πρῶτο δεκαήμερο τοῦ Σεπτεμβρίου ἐγίνοντο τότε οἱ ἐξετάσεις).

Σκέφτηκα, ὅτι θὰ ἦταν Μοναστήρι τῆς Παναγίας, γιατί στὶς 23 Αὐγούστου ἑορτάζομε τὴν Ἀπόδοση τῆς Ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἔκανα τὸν σταυρό μου καὶ εἶπα: «Παναγία μου βοήθησέ με νὰ περάσω στὸ Πανεπιστήμιο».

Ὅμως, ἤθελα νὰ προχωρήσω λέγοντας «καὶ θὰ ἔλθω, νὰ σὲ εὐχαριστήσω». Δὲν τόλμησα νά τό πῶ, διότι οὔτε τὸν τόπο ἐγνώριζα, οὔτε καὶ ποιὸ ἦταν τὸ Μοναστήρι. Ἡ Παναγία βοήθησε καὶ πραγματοποιήθηκε τὸ ὄνειρό μου καὶ ἡ ἐπιθυμία μου. Πέρασα στό Πανεπιστήμιο. Πολλὲς φορὲς εὐχαρίστησα τήν Παναγία καὶ ὡς λαϊκὸς καὶ ὡς Κληρικός σέ Ναούς καί Μοναστήρια της.

Ὅμως, ἡ εἰκόνα μὲ τὸ Μοναστήρι στὴ χαράδρα ἐνῶ στὴν ἀρχὴ ἦταν ἔντονη, σιγὰ σιγὰ ἀτόνισε. Πέρασαν περίπου 30 χρόνια. Ὁ Θεὸς εὐδόκησε, νὰ ἔλθω ὡς Μητροπολίτης στὴν Πάτρα. Στὴν περιοδεία μου στὰ Μοναστήρια, βρέθηκα καὶ σὲ ἕνα εὐλογημένο Μοναστήρι, μὲ εὐλογημένη Ἀδελφότητα. Στὴ Μονὴ τῆς Χρυσοποδαρίτισσας, ποὺ βρίσκεται μέσα σὲ χαράδρα κάτω ἀπὸ τὸ χωριὸ Κάλανος. 

Τὴν ὥρα ποὺ ἔφτασα στὸ Μοναστήρι καὶ ἀτένισα τὴν περιοχή, ρίγος κατέλαβε τὸ εἶναι μου καὶ δέος τὴν ψυχή μου. Ἔνιωσα ἐσωτερικὸ συγκλονισμό. Θεέ μου, εἶπα, τί βλέπω! Εἶμαι στὸ Μοναστήρι ποὺ εἶδα, ὅταν ἤμουν ὑποψήφιος φοιτητὴς, ἀπὸ τὸ λεωφορεῖο, πρὶν περίπου τριάντα χρόνια. Ξύπνησαν μέσα μου μνῆμες.

Δάκρυα κύλησαν ἀπὸ τὰ μάτια μου. Προχώρησα στόν Ἱερό Ναό, γονάτισα μπροστὰ στὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ τῆς εἶπα τὸ μεγάλο «εὐχαριστῶ» γιὰ τὴν εὐεργεσία της. Αὐτὸ τὸ εὐχαριστῶ ποὺ τότε, ἐθεώρησα, ὅτι θὰ ἦτο ἀδύνατο νὰ βρεθῶ καὶ νὰ τῆς ἐκφράσω στὸ ἄγνωστο Μοναστήρι της γιὰ μένα. Σκέφθηκα, ὅτι ἕνα πρᾶγμα ζητᾶς μέ πίστη ἀπό τό Θεό, χίλια καί μύρια Ἐκεῖνος σοῦ χαρίζει.

Παιδιά μου, ὁ Θεὸς σᾶς ἀκούει. Ἡ Παναγία μας εἶναι κοντά σας. Σᾶς εὔχομαι ἀπὸ τὴν καρδιά μου καλὴ ἐπιτυχία. Σὲ λίγο καιρὸ θὰ γονατίσετε καὶ σεῖς μπροστὰ στὴν Παναγία μας καὶ στὸν Ἅγιο Ἀνδρέα γιὰ τὸ μεγάλο «Εὐχαριστῶ». Εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ ἔλθῃ γιὰ ὅλους σας αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ὥρα. Καλὴ ἐπιτυχία παιδιά μου.».

         

                                             






Μόλις κυκλοφόρησε - "Αμαρτωλών Εκκλησία"

Με πολλή χαρά παρουσιάζουμε κείμενα του π. Βαρνάβα Γιάγκου, εφημέριου του Ιερού Ναού Παναγίας Λαοδηγήτριας Θεσσαλονίκης. Σε πρώτη ανάγνωση, πρόκειται για καταγραφές ομιλιών, που έχουν εκφωνηθεί κατά τις Κυριακές. Γρήγορα όμως ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται, πως δεν πρόκειται για δείγματα ενός τετριμμένου κηρυγματικού λόγου, αλλά για πινακίδες μιας προσωπικής πνευματικής διαδρομής.
Και όπως κάθε τί το προσωπικό, έτσι και στα κείμενα αυτά, καραδοκεί κάθε στιγμή η έκπληξη...
Μέσα από τα κείμενα γίνεται φανερός ο πόνος για τον θρησκευτικό άνθρωπο, εκείνον δηλαδή, που, αν και κρυμμένος πίσω από ευσέβεια και θεολογική κατάρτιση, φροντίζει ουσιαστικά μόνον το "εγώ" του, εξασφαλίζοντας στον εαυτό του, τον αυτοθαυμασμό, αλλά και την καταφρόνηση προς κάθε αποτυχημένο και αμαρτωλό.
...Κάθε σελίδα του βιβλίου αποπνέει λόγο αντισυμβατικό, αγωνία προσωπική για γνησιότητα στην πνευματική και εκκλησιαστική ζωή, ειλικρινή κατάθεση πνευματικής εμπειρίας, στοιχεία τα οποία πιστεύουμε ακράδαντα πως θα προσδώσουν στην πορεία του καθενός από εμάς, νέες προοπτικές!

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ: Νέο βιβλιοπωλείο εκδόσεων “Εν πλω”, εμπορικό κέντρο Αtrium, Χαριλάου Τρικούπη 6-10, Αθήνα. Τηλ. 211 11 98 900 & 901