Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2008


Όχι ο θάνατος δεν νικιέται με ξόρκια…

Παίρνω αφορμή από τα λογια του Αρχιεπισκόπου «Αυτή είναι η μοίρα των θνητών», καθώς και από τις ευχές που ανταλλάξαμε ολοι αυτές τις μέρες «να γίνουμε καλλίτεροι ανθρωποι», για να παρουσιάσω μερικές σκέψεις μου.

1. Το κατ’εξοχήν πρόβλημα του κόσμου και του ανθρώπου είναι ο θάνατος.Αυτή είναι η μοίρα του κτιστού: Ότι είναι κτιστό, δημιουργημένο, εχει αρχή και τέλος.Ερχεται από το μηδέν και επιστρέφει στο μηδέν.

2. Το κτιστό, φέροντας μέσα του το μηδέν, δεν εχει καμμιά δύναμη φυσική για να το ξεπεράσει.Το κτιστό μπορεί να γίνει καλύτερο, μπορεί να βελτιωθεί, μπορεί να καλλιεργηθεί, αλλά δεν μπορεί να ξεπεράσει το μηδέν.Με την ηθική ο κόσμος βελτιώνεται, αλλά δεν σώζεται από τον θάνατο.

Οχι ο θάνατος δεν νικιέται με ξόρκια , είναι μέσα στη φύση του κτιστού.

3. Ο μόνος τρόπος για να μπορέσει το κτιστό να ξεπεράσει το θάνατο και τη φθορά, είναι να βρίσκεται σε αμμεση κοινωνία με το Ακτιστο, με Αυτό που το δημιούργησε. Το πρόβλημα δεν είναι ηθικό, αλλά οντολογικό.

Συνεπώς η σωτηρία δεν εγκειται στο κάνεις η να μην κάνεις κάτι, αλλά είναι θέμα σχέσεως, ενώσεως με το Θεό….

3 σχόλια:

π.Πέτρος Αθανασόπουλος είπε...

Αδελφέ συγχαρητήρια για το πλούσιο σε ποιότητα και σε ποσότητα blog.
Να μας τροφοδοτής τακτικά.
Η Εκκλησία χρειάζεται ανθρώπους με ανοικτά μυαλά και επιστημονικά καταρτισμένους.

Spyros Vlahos είπε...

Ομολογώ (γιατί θέλω νά 'μαι ειλικρινής μαζί σου) ότι δε διαβάζω το blog σου. Έχω μπουκώσει από χριστιανισμό, ο πατέρας μου ήταν ψάλτης.
Απλώς μ' αρέσει να σε χαιρετάω από λαιρού εις καιρόν
Σύστησα το blog σου και σ' ένα θεολόγο και cyber τύπο κι ενθουσιάστηκε
Νά 'σαι καλά

Ονομα:Ιωαννης Νικοπουλος Τοποθεσια: Πατρα, Greece είπε...

Σπυρο σε χαιρετώ!
Σ'ευχαριστώ που "θέλεις να εισαι ειλικρινής μαζί μου", το ιδιο θέλω κι εγώ να ειμαι απέναντι σου.Γι'αυτό σου δηλώνω οτι το ιδιο "μπούκωμα" ειχα κι εγώ κι ας μην ηταν ο πατέρας μου ψάλτης.
Εντοπίζω το πρόβλημα στον εκδυτικισμό που υπέστη η παράδοση μας με την ιδρυση του νεοελληνικού κρατιδίου.
Η αλοτροίωση της εκκλησιαστικής αλήθειας ηταν ριζική με αποτέλεσμα πολλοί νέοι της εποχής μας να επαναστατήσουν εναντίον ενός παραχαραγμένου Θεού...μιας σχολαστικής θεολογίας...μιας θρησκειοποιημένης εκκλησίας(ιδεολογία-ηθική αξιομισθία-ατομική θρησκεία)ενός διαφορετικού πολιτισμού.
Σήμερα ομως παρατηρείται μια στροφή στις ρίζες μας, στους Ελληνες Πατέρες, στην αυθεντική πίστη.
Αυτή η πίστη είναι γεγονός εμπειρίας, προσωπικής σχέσης, κοινοτικής ζωής…
Είναι ακριβώς αυτό που εχουμε ανάγκη σήμερα…και που το διαθέτουμε σαν λαός…αρκεί να το ανακαλύψουμε!!!
Σ'ευχαριστώ για τις συστάσεις σου...
Πολλές ευχές..!